Bastion of Truth Reformed Churches
in the Philippines

Standing fast in one spirit, with one mind striving together for the faith of the Gospel which was once delivered unto the saints
(Phil. 1:27; Jude 3)

BTRC GOSPEL STANDARD DECLARATION

 (“The Only and True Gospel”)

Due to the sad and alarming fact that many so called “Reformed” churches today who still adopt the historic Reformed creeds as their official confessions have themselves betrayed their own standards by succumbing to the false gospel of Arminianism, the so-called “well-meant-offer of the gospel,” “common grace” and the heresy of the "Federal Vision" we as Bastion of Truth Reformed Churches declare our statement demarcating the genuine essence of the Gospel as taught by the Scriptures and as faithfully upheld by the Reformed Confessions. By this standard we are able—in obedience to the commands of the Lord Jesus and His apostles (Matthew 7:15-20; Galatians 1:6-9; 1 John 4:1-6)—to discern and judge false teachers and the unregenerate on the one hand and true biblical teachers and regenerate brothers on the other hand to whom we may only extend the right hand of fellowship. Nevertheless, we are careful to note that this is not a new and additional confession but an affirmation of what the Reformed Confessions have always meant and have always taught—

  

"The Gospel is the good news that God, out of unmerited favor and love, according to His own eternal purpose,1 has fulfilled His promise2 to sovereignly bestow the blessings of salvation to His elect people3 yet lost, guilty, defiled4 and hell-deserving sinners,5 freely giving them the Holy Spirit,6 Who works in them new birth, faith, repentance, sanctification unto good works and perseverance therein, without any merit of their own and on the basis of no works or willing which they perform7, but only through the righteousness of the Lord Jesus Christ8 freely imputed9 to them alone and received by God-given faith10 based upon His eternal determination to glorify his own name."11

 

 (1) 2 Timothy 1:9  (2) Acts 13:32, 33; Romans 1:2; Mark 16:15, 16; 1 Corinthians 15:1-4  (3) Matthew 1:21; Ephesians 1:4; 2 Thessalonians 2:13  (4) Romans 3.9-20  (5) Romans 1:18; Ephesians 2:3; 2 Thessalonians 1:8, 9  (6) Galatians 3:14; Titus 3:6  (7) Romans 9:10-13, 16  (8) Romans 3:21, 22; 10.4; 2 Corinthians 5:21  (9) Romans 4:4-8  (10) Ephesians 2:8; Philippians 1:29; 2 Peter 1:1  (11) Ephesians 1:6, 12, 14

  

Tagalog:

 

Deklarasyon ng BTRC ng Pamantayang Diwa ng Ebanghelyo

(“Ang Nag-iisa at Tunay na Ebanghelyo”)

 

Dahil sa malungkot at nakaka-alarmang sitwasyon na marami sa mga tinatawag na simbahang“Reformed” ngayon na patuloy na ginagamit ang mga makasaysayang kredong ito bilang kanilang opisyal na pagpapahayag ng kanilang pananampalataya ay pinagtaksilan ang sarili nilang mga pamantayan sa pamamagitan ng kanilang pagsang-ayon sa bulaang ebanghelyo ng Arminianismo, sa sinasabing sinserong alok ng ebanghelyo na maligtas ang lahat (well-meant-offer of the gospel) at sa sinasabing biyaya ng Diyos para sa lahat ng tao (common grace) kami sa Bastion of Truth Reformed Churches ay nagdedeklara ng aming kapahayagan ng tunay na kahulugan ng Ebanghelyo na tinuturo ng mga Kasulatan at tapat na pinaninindigan ng mga Kumpesyong Reformed. Gayon pa man, hindi ito bagong kumpesyon kundi isang paninindigan kung ano ang palaging naging pakahulugan at kung ano ang palaging tinuturo ng mga Kumpesyon—

  

"Ang Ebanghelyo ay ang mabuting balita na ang Diyos, buhat sa Kanyang lugod at pag-ibig na walang sinuman ay karapat-dapat, ayon sa Kanyang sariling eternal na panukala,1 ay tinupad ang Kanyang pangako2 na makapangyarihang igagawad ang mga pagpapala ng kaligtasan sa Kanyang mga hinirang3 na kasalukuyang napapahamak, may-sala, marurumi4 at mga makasalanang karapat-dapat sa impiyerno;5 na ipagkakaloob sa kanila nang walang bayad ang Espiritu Santo,6 na Siyang gumagawa sa kanila ng bagong kapanganakan, pananampalataya, pagsisisi, kabanalan tungo sa mabubuting gawa at ang pagtitiyaga sa mga iyon hanggang wakas, na walang anumang merito sa kanilang sarili at hindi batay sa anumang gawa o pagpapasiya na kanilang ginagawa7, kundi tanging sa pamamagitan ng katuwiran ng Panginoong Jesu-Cristo8 na walang bayad na ibinilang9 sa kanila lamang at tinatanggap sa pamamagitan ng pananampalatayang kaloob ng Diyos10 batay sa Kanyang eternal na hangarin na luwalhatiin ang Kanyang sariling pangalan."11

 

 (1) 2 Timoteo 1:9  (2) Mga Gawa 13:32, 33; Roma 1:2; Marcos 16:15, 16; 1 Corinto 15:1-4  (3) Mateo 1:21; Efeso 1:4; 2 Tesalonica 2:13  (4) Roma 3.9-20  (5) Roma 1:18; Efeso 2:3; 2 Tesalonica 1:8, 9  (6) Galacia 3:14; Tito 3:6  (7) Roma 9:10-13, 16  (8) Roma 3:21, 22; 10.4; 2 Corinto 5:21  (9) Roma 4:4-8  (10) Efeso 2:8; Filipos 1:29; 2 Pedro 1:1  (11) Efeso 1:6, 12, 14

 

ECUMENICAL CREEDS

 

The Apostles' Creed 

  1. I believe in God, the Father Almighty, the Creator of heaven and earth,

  2. and in Jesus Christ, His only Son, our Lord:

  3. Who was conceived of the Holy Spirit, born of the Virgin Mary,

  4. suffered under Pontius Pilate, was crucified, died, and was buried. He descended into hell.

  5. The third day He arose again from the dead.

  6. He ascended into heaven and sits at the right hand of God the Father Almighty,

  7. whence He shall come to judge the living and the dead.

  8. I believe in the Holy Spirit,

  9. the holy catholic [1] church, the communion of saints,

  10. the forgiveness of sins,

  11. the resurrection of the body, 

  12. and life everlasting. Amen.

[1]  The word "catholic" refers not to the Roman Catholic Church, but to the universal church of the Lord Jesus Christ.

 

The Nicene Creed

I believe in one God, the Father Almighty, maker of heaven and earth, and of all things visible and invisible;

     And in one Lord Jesus Christ, the only begotten Son of God, begotten of his Father before all worlds, God of God, Light of Light, very God of very God, begotten, not made, being of one substance with the Father; by whom all things were made; who for us men and for our salvation came down from heaven, and was incarnate by the Holy Ghost of the Virgin Mary, and was made man; and was crucified also for us under Pontius Pilate; he suffered and was buried; and the third day he rose again according to the Scriptures, and ascended into heaven, and sitteth on the right hand of the Father; and he shall come again, with glory, to judge both the quick and the dead; whose kingdom shall have no end.

     And I believe in the Holy Ghost, the Lord, and Giver of Life, who proceedeth from the Father and the Son; who with the Father and the Son together is worshipped and glorified; who spake by the Prophets.  And I believe one holy Catholic and Apostolic Church; I acknowledge one baptism for the remission of sins; and I look for the resurrection of the dead, and the life of the world to come.

AMEN.

 

The Athanasian Creed

  Whoever wills to be in a state of salvation, before all things it is necessary that he hold the catholic [1] faith, which except everyone shall have kept whole and undefiled without doubt he will perish eternally.

     Now the catholic faith is that we worship One God in Trinity and Trinity in Unity, neither confounding the Persons nor dividing the substance. For there is one Person of the Father, another of the Son, another of the Holy Spirit. But the Godhead of the Father, of the Son, and of the Holy Spirit, is One, the Glory equal, the Majesty coeternal. Such as the Father is, such is the Son, and such is the Holy Spirit; the Father uncreated, the Son uncreated, and the Holy Spirit uncreated; the father infinite, the Son infinite, and the Holy Spirit infinite; the Father eternal, the Son eternal, and the Holy Spirit eternal. And yet not three eternals but one eternal, as also not three infinites, nor three uncreated, but one uncreated, and one infinite. So, likewise, the Father is almighty, the Son almighty, and the Holy Spirit almighty; and yet not three almighties but one almighty. So the Father is God, the Son God, and the Holy Spirit God; and yet not three Gods but one God. So the Father is Lord, the Son Lord, and the Holy Spirit Lord; and yet not three Lords but one Lord. For like as we are compelled by Christian truth to acknowledge every Person by Himself to be both God and Lord; so are we forbidden by the catholic religion to say, there be three Gods or three Lords. The Father is made of none, neither created nor begotten. The Son is of the Father alone, not made nor created but begotten. The Holy Spirit is of the Father and the Son, not made nor created nor begotten but proceeding. So there is one Father not three Fathers, one Son not three Sons, and one Holy Spirit not three Holy Spirits. And in this Trinity there is nothing before or after, nothing greater or less, but the whole three Persons are coeternal together and coequal. So that in all things, as is aforesaid, the Trinity in Unity and the Unity in Trinity is to be worshipped. He therefore who wills to be in a state of salvation, let him think thus of the Trinity.

     But it is necessary to eternal salvation that he also believe faithfully the Incarnation of our Lord Jesus Christ. The right faith therefore is that we believe and confess that our Lord Jesus Christ, the Son of God, is God and Man. He is God of the substance of the Father begotten before the worlds, and He is man of the substance of His mother born in the world; perfect God, perfect man subsisting of a reasoning soul and human flesh; equal to the Father as touching His Godhead, inferior to the Father as touching His Manhood. Who although He be God and Man yet He is not two but one Christ; one however not by conversion of the Godhead in the flesh, but by taking of the Manhood in God; one altogether not by confusion of substance but by unity of Person. For as the reasoning soul and flesh is one man, so God and Man is one Christ. Who suffered for our salvation, descended into hell, rose again from the dead, ascended into heaven, sits at the right hand of the Father, from whence He shall come to judge the living and the dead. At whose coming all men shall rise again with their bodies and shall give account for their own works. And they that have done good shall go into life eternal, and they who indeed have done evil into eternal fire.

     This is the catholic faith, which except a man shall have believed faithfully and firmly he cannot be in a state of salvation.

1.  apostolic/universal 

 

The Chalcedonian Creed 

     Therefore, following the holy fathers, we all with one accord teach men to acknowledge one and the same Son, our Lord Jesus Christ, at once complete in Godhead and complete in manhood, truly God and truly man, consisting also of a reasonable soul and body; of one substance with the Father as regards his Godhead, and at the same time of one substance with us as regards his manhood; like us in all respects, apart from sin; as regards his Godhead, begotten of the Father before the ages, but yet as regards his manhood begotten, for us men and for our salvation, of Mary the Virgin, the God-bearer; one and the same Christ, Son, Lord, Only-begotten, recognized in two natures, without confusion, without change, without division, without separation; the distinction of natures being in no way annulled by the union, but rather the characteristics of each nature being preserved and coming together to form one person and subsistence, not as parted or separated into two persons, but one and the same Son and Only-begotten God the Word, Lord Jesus Christ; even as the prophets from earliest times spoke of him, and our Lord Jesus Christ himself taught us, and the creed of the fathers has handed down to us.

 

 Tagalog:

Mga Kredong Pang-ekumeniko

Introduksyon sa Pananampalataya o Kredong Apostolico

 

 Ang pamagat ng kredong ito ay hindi nagpapahiwatig na isinulat ito ng mga apostol, kundi tumutukoy sa katotohanan na isa itong maigsing buod ng mga pundamental na katotohanan ng Kasulatan na naipasa sa atin sa pamamagitan ng mga apostol. Sa pinakapayak nitong anyo ang kredo ay malamang na nagmula noong naunang bahagi ng ikalawang siglo at lumitaw kaugnay ng pagtuturo sa mga mag-aaral ng katesismo bilang paghahanda sa bautismo. Sa kasalukuyan nitong anyo ang kredong ito ay malamang na nagmula noong huling bahagi ng ikalimang siglo. Ito ang pinakakilala sa mga kredong pang-ekumeniko; at nagbibigay ng simple, maigsi, subalit puspos naman ng kapahayagan sa ating “laganap, at hindi mapag-aalinlanganang pananampalatayang Cristiano.”

 

Pananampalataya o Kredong Apostolico

(Apostle’s Creed)

  1. Sumasampalataya ako sa Diyos Ama, na Makapangyarihan sa lahat, at Maylalang ng langit at lupa;

  2. At kay Jesu-Cristo, ang Kanyang bugtong na Anak, na ating Panginoon,

  3. Siya ay ipinaglihi sa pamamagitan ng Espiritu Santo, ipinanganak ng Birheng si Maria;

  4. Nagdusa sa hatol ni Poncio Pilato; ipinako sa krus, namatay at inilibing; Siya ay bumaba sa dako ng mga patay;

  5. Sa ikatlong araw ay bumangon Siyang muli mula sa mga patay; 

  6. Umakyat Siya sa langit, at nakaluklok sa kanan ng Diyos Amang Makapangyarihan sa lahat;

  7. Mula roon ay paparito upang hukuman ang mga buhay at mga patay.

  8. Sumasampalataya ako sa Espiritu Santo;

  9. Sa banal na iglesyang laganap, sa kapulungan ng mga taong binanal ng Diyos;

  10. Sa kapatawaran ng mga kasalanan;

  11. Sa muling pagkabuhay ng katawan;

  12. At sa buhay na walang hanggan. AMEN.

 

Introduksyon sa Pananampalataya o Kredong Nicea

Binabanggit ang kredong ito sa kanyang pangalan sa Artikulo IX ng ating Kumpesyon ng Pananampalataya (Belgic Confession). Ipinapahayag nito ang katotohanan ng Kasulatan tungkol sa doktrina ng Trinidad, at ito ay ibinunsod ng paglitaw ng iba’t ibang kabulaanan tungkol sa katotohanang iyon. Ang sinaunang anyo ng kredong ito ay pinagtibay ng Kunseho ng Nicea (A.D. 325) laban sa hidwang pananampalataya (heresy) ng ‘Arianismo.’ Niribesa ito sa Kunseho ng Constantinople (A.D. 381), na pinalawig ang kumpesyon tungkol sa Espiritu Santo. Idinagdag ng Latin, o Kanluraning Iglesya sa artikulo tungkol sa ‘pagkakahinga’ (procession) sa Espiritu Santo ang mga salitang “at ng Anak” (Latin: Filioque), isang pagbabago na pinanghawakan magmula noong Kunseho ng Toledo (A.D. 589).

 

PANANAMPALATAYANG NICEA

(Nicene Creed)

Sumasampalataya ako sa isang Diyos, ang Ama na Makapangyarihan sa lahat, Maylalang ng langit at lupa, at ng lahat ng mga bagay na nakikita at hindi nakikita.

At sa isang Panginoong Jesu-Cristo, ang bugtong na Anak ng Diyos, ibinungang anak ng Ama bago ang lahat ng mga daigdig, Diyos buhat sa Diyos, Liwanag buhat sa Liwanag, tunay na Diyos buhat sa tunay na Diyos, ibinungang anak, hindi nilikha, na kaisang kalikasan ng Ama, na sa pamamagitan Niya ay nilikha ang lahat ng mga bagay; na para sa ating mga tao at sa ating kaligtasan, ay bumaba mula sa langit at nagkatawang tao sa pamamagitan ng Espiritu Santo buhat sa Birheng si Maria at naging tao; at ipinako rin sa krus sa hatol ni Poncio Pilato; Siya ay nagdusa at inilibing; at sa ikatlong araw Siya ay nabuhay muli ayon sa mga Kasulatan; at umakyat sa langit, at nakaluklok sa kanang kamay ng Ama; at Siya ay magbabalik na may kaluwalhatian, upang hukuman ang mga buhay at mga patay; na ang kaharian ay walang hanggan.

At sumasampalataya ako sa Espiritu Santo, ang Panginoon at Tagapagbigay ng buhay; na inihihinga buhat sa Ama at sa Anak; na kasama ng Ama at ng Anak ay sinasamba at niluluwalhati; na nagsalita sa pamamagitan ng mga propeta.

At sumasampalataya ako na may isang banal at apostolicong iglesyang laganap. Kinikilala ko ang isang bautismo para sa kapatawaran ng mga kasalanan; at hinihintay ko ang muling pagkabuhay ng mga patay, at sa buhay ng daigdig na darating. Amen.

 

Introduksyon sa Pananampalataya o Kredong Athanasian

Ang kredong pang-ekumenikong ito ay binabanggit sa kanyang pangalan sa Artikulo IX ng ating Kumpesyon ng Pananampalataya (Belgic Confession). Bagamang taglay nito ang pangalan ni Athanasius, ang dakilang ama ng iglesya noong ika-apat na siglo na nagtanggol sa katotohanan ng Trinidad at sa pagkadiyos ni Cristo laban sa pananalakay ng mga erehe (heretics), hindi siya ang awtor o may-akda nito. Malamang na binalangkas ito makalipas ang humigit-kumulang tatlong siglo ng isang hindi kilalang awtor. Ang isa pang pangalan ng kredong ito, bagamang mas hindi kilala, ay Symbolum Quicunque, batay sa panimulang salita sa orihinal na Latin. Dahil isinulat sa ritmikong indayog, maaaring kinatha ang kredong ito upang awitin sa pampublikong panambahan ng mga simbahan. Ito ay mas kumpletong pahayag ng mga katotohanan ng Trinidad at ng persona at mga kalikasan ni Cristo kaysa Kredo ng Nicea at Kredo ng Chalcedon, ngunit kulang ito sa kapayakan at katumpakan ng pagpapahayag. Inilalahad ng mga bersikulo 3-28 ang doktrina ng Trinidad, at ang mga bersikulo 29-43 ang doktrina ng pagkakatawang-tao at pagkakaisa ng dalawang kalikasan ni Cristo sa persona ng Anak ng Diyos.

 

ANG PANANAMPALATAYANG ATHANASIAN

(The Athanasian Creed)

 

1.   Ang sinumang maliligtas, bago ang lahat, ay kinakailangang panghawakan niya ang pananampalatayang laganap.*

2.   Na pananampalatayang malibang panghawakan ng bawat isa nang buo at walang karumihan, ay walang alinlangang mapapahamak nang walang hanggan.

3.   At ang pananampalatayang laganap ay ito: na ating sambahin ang isang Diyos sa Trinidad, at ang Trinidad sa Pagkaisa;

4.   Ni hindi pinag-iisa ang mga Persona o pinaghihiwa-hiwalay ang kalikasan.

5.   Sapagkat mayroong isang Persona ng Ama, isa ng Anak, at isa pa ng Espiritu Santo.

6.   Ngunit ang pagka-Diyos ng Ama, ng Anak, at ng Espiritu Santo ay iisa lahat, ang kaluwalhatian ay pantay, at ang kamahalan ay magkakasingwalang hanggan.

7.   Kung paano ang Ama, gayon din ang Anak, at gayon din ang Espiritu Santo.

8.   Ang Ama ay hindi nilikha, Ang Anak ay hindi nilikha, at ang Espiritu Santo ay hindi nilikha.

9.   Ang Ama ay walang hangganan ang Anak ay walang hangganan, at ang Espiritu Santo ay walang hangganan.

10. Ang Ama ay eternal, ang Anak ay eternal, at ang Espiritu Santo ay eternal.

11. Gayon ma’y, hindi Sila mga tatlong eternal, kundi isang eternal.

12. Tulad din naman na hindi tatlo ang hindi nilikha, o kaya’y tatlong walang hangganan, kundi isang hindi nilikha at isang walang hangganan.

13. Kaya gayon din ang Ama ay makapangyarihan sa lahat, ang Anak ay makapangyarihan sa lahat, at ang Espiritu Santo ay makapangyarihan sa lahat.

14. Gayon man, Sila ay hindi tatlong makapangyarihan sa lahat, kundi isang makapangyarihan sa lahat.

15.  Kaya ang Ama ay Diyos, ang Anak ay Diyos, at ang Espiritu Santo ay Diyos.

16.  Gayon man, Sila ay hindi tatlong Diyos, kundi isang Diyos.

17.  Kaya gayon din ang Ama ay Panginoon, ang Anak ay Panginoon, at ang Espiritu Santo ay Panginoon:

18.  Gayon man, Sila ay hindi tatlong Panginoon kundi isang Panginoon.

19.  Kung paano na tayo ay inaatasan ng katotohanang Cristiano, na kilalanin ang bawat persona sa Kanyang sarili na Diyos at Panginoon,

20.  Gayon din, tayo ay pinagbabawalan ng relihiyong laganap na sabihing May tatlong Diyos o may tatlong Panginoon.

21.  Ang Ama ay hindi nilalang mula sa anuman, hindi nilikha o ibinungang-anak** man.

22.  Ang Anak ay mula sa Ama lamang; hindi ginawa o nilikha, kundi ibinungang-anak.

23.  Ang Espiritu Santo ay buhat sa Ama at sa Anak: hindi ginawa o nilikha, hindi ibinungang-anak kundi inihihinga.

24.  Kaya mayroong isang Ama, hindi tatlong Ama; isang Anak, hindi tatlong Anak; isang Espiritu Santo, hindi tatlong Espiritu Santo.

25.  At sa Trinidad na ito ay walang nauuna o nahuhuli; walang nakahihigit o nakakababa.

26.  Kundi ang buong tatlong Persona ay magkakasamang eternal at magkakapantay.

27.  Kaya sa lahat ng bagay tulad ng nabanggit, na ang Pagkaisa sa Trinidad at ang Trinidad sa Pagkaisa, ay dapat sambahin.

28.  Samakatuwid, siya na maliligtas ay dapat paniwalaan nang gayon ang Trinidad.

29.  Higit pa rito, kinakailangan para sa walang hanggang kaligtasan, na matapat din niyang sampalatayanan ang pagkakatawang-tao ng ating Panginoong Jesu-Cristo.

30.  Sapagkat ang tunay na pananampalataya ay ang sampalatayanan at ipahayag na ang ating Panginoong Jesu-Cristo, ang Anak ng Diyos, ay Diyos at Tao.

31.  Diyos, na kaisang kalikasan ng Ama bugtong na Anak bago pa ang mga daigdig; at tao na kaisang kalikasan ng Kanyang ina, na ipinanganak sa sanlibutan.

32.  Ganap na Diyos at ganap na tao na may kaluluwang may pag-iisip at laman ng tao na pinagsama.

33.  Kapantay ng Ama tungkol sa Kanyang pagkadiyos, at nakakababa sa Ama tungkol sa Kanyang pagkatao.

34.  Na bagamang Siya ay Diyos at tao, gayon ma’y hindi Siya dalawa, kundi isang Cristo.

35.  Isa, hindi sa pamamagitan ng pagbabago ng pagka-Diyos upang maging laman, kundi ang pagdadala ng pagkatao sa pagkadiyos.

36.  Iisang lahat, hindi sa pagkakahalo ng kalikasan, kundi sa pagkakaisa sa Persona.

37.  Sapagkat kung paanong may pag-iisip na kaluluwa at laman ay isang tao, gayon din ang Diyos at tao ay isang Cristo;

38.  Na nagdusa para sa ating kaligtasan, bumaba sa impiyerno, sa ikatlong araw ay nabuhay Siyang muli mula sa mga patay.

39.  Siya’y umakyat sa langit, at nakaluklok sa kanan ng Amang makapangyarihan sa lahat;

40.  Mula roon ay paparito Siyang muli upang hukuman ang mga buhay at mga patay.

41.  Sa Kanyang pagparito ang lahat ng tao ay babangong muli sa kanilang mga katawan,

42.  At sila ay magbibigay sulit sa kanilang mga gawa.

43.  At silang gumawa ng mabuti ay pasasa buhay na walang hanggan, at silang gumawa ng masama ay pasasa apoy na walang hanggan.

44.  Ito ang pananampalatayang laganap: na malibang tapat at matibay na sampalatayanan ng tao, ay hindi siya maliligtas.

                *    laganap = catholic”; “universal

                **  ibinungang-anak = “begotten

 

Introduksyon sa Pananampalataya o Kredong Chalcedon

Ang kredo ng Chalcedon, A.D. 451, ay hindi nabanggit sa alinman sa tatlong kapahayagan natin ng pagkakaisa (three forms of unity), ngunit ang doktrinang nakalahad dito ay malinaw na nakapaloob sa Artikulo XIX ng ating Kumpesyon ng Pananampalataya (Belgic Confession). Binubuo nito ang isang mahalagang bahagi ng ating pamanang ekumenikal. Nilutas ng Kunsehong Ekumenikal ng Chalcedon ang mga kontrobersiya hinggil sa persona at mga kalikasan ng ating Panginoong Jesu-Cristo at pinagtibay bilang kumpesyon ang mga katotohanan ng pagkaisa ng personang Diyos at ang kaisahan at pagkakatangi sa mga kalikasang Diyos at tao ni Cristo. Kinundena nito lalo na ang kabulaanan ng Nestorianismo, na tinanggihan ang pagkaisa ng personang Diyos ni Cristo; ang kabulaanan ng Apollinarianismo, na tinanggihan ang pagkakumpleto ng kalikasang tao ni Cristo; at ang kabulaanan ng Eutychianismo, na tinanggihan ang pagkakatangi sa kalikasang Diyos at tao ng ating Panginoong Jesu-Cristo. Kung ano ang kumpesyong pinagtibay sa Chalcedon hinggil sa persona at mga kalikasan ni Cristo ay siyang patuloy na naging kumpesyon ng iglesyang laganap magmula noon.

 

Ang Pananampalatayang Chalcedon

(The Creed of Chalcedon)

Kami, kung gayon, na sumusunod sa mga banal na ama, ay sumasang-ayong lahat na nagtuturo sa mga tao na ipahayag ang isa at Siyang Anak, ang ating Panginoong Jesu-Cristo, na Siyang ganap sa Pagka-Diyos at ganap din sa pagiging tao; tunay na Diyos at tunay na tao, na may kaluluwang may pag-iisip at katawan; kaisang-kalikasan ng Ama ayon sa Pagka-Diyos, at kaisang-sangkap natin ayon sa pagiging tao; katulad natin sa lahat ng bagay, walang pagkakasala; ibinungang-anak bago pa ang lahat ng kapanahunan ng Ama ayon sa Pagka-Diyos, at sa mga huling araw na ito, para sa atin at para sa ating kaligtasan, ipinanganak ng Birheng si Maria, ang ina ng Diyos, ayon sa pagiging tao; isa at Siyang Cristo, Anak, Panginoon, Bugtong na Anak, na dapat kilalanin sa dalawang kalikasan, na walang pagkakahalo, walang pagbabago, walang pagkakahati, walang pagkakahiwalay; na ang pagkakatangi ng mga kalikasan ay hindi inaalis sa anumang paraan ng pagkaisa, kundi ang katangian ng bawat kalikasan ay pinananatili, at pinag-iisa sa isang persona at isang buhay, hindi pinaghihiwalay o pinaghahati sa dalawang persona, kundi sa isa at Siyang Anak, at Bugtong na Anak, Diyos na Salita, ang Panginoong Jesu-Cristo; ayon sa ipinahayag ng mga propeta tungkol sa Kanya simula pa ng una, at sa itinuturo na rin sa atin ng Panginoong Jesu-Cristo, at ng pananampalataya ng mga banal na ama na ipinamana sa atin.

 

The CHURCH ORDER

of the

 Bastion of Truth Reformed Churches in the Philippines

(Revised by Classis of Antipolo 2012) 

 

I. INTRODUCTION

Article 1. Purpose and Division

 

II. OFFICES AND SUPERVISION OF DOCTRINE

Article 2. The Offices

Article 3. The Calling to Office

Article 4. Eligibility for the Ministry

Article 5. Eligibility of Those Already Ordained

Article 6. Subject to the Church Order

Article 7. Bound to a Church

Article 8. Tested and Proven

Article 9. Preachers from Other Denominations

Article 10. From One Church to Another

Article 11. Proper Support and Dismissal

Article 12. Bound for Life

Article 13. Retirement of Ministers

Article 14. Temporary Release

Article 15. Preaching in Other Places

Article 16. The Office of the Minister of the Word

Article 17. Equality among the Ministers of the Word

Articles 18. False Doctrine

Article 19. Training for the Ministry

Article 20. An Edifying Word

Article 21. Christian Schools

Article 22. The Office of Elder

Article 23. The Duties of Elders

Article 24. The Office of Deacon

Article 25. The Duties of Deacons

Article 26. The Deacons and Other Institutions

Article 27. Term of Office

Article 28. Civil Authorities

 

III. THE ASSEMBLIES

Article 29. The Ecclesiastical Assemblies

Article 30. Ecclesiastical Matters

Article 31. Appeals

Article 32. Proceedings

Article 33. Credentials

Article 34. The President and Clerk

Article 35. The Office of President

Article 36. Jurisdiction

Article 37. Consistory

Article 38. Constitution of a Consistory

Article 39. Places without a Consistory

Article 40. Meetings of Deacons

Article 41. Classis

Article 42. Delegates with Advisory Vote

Article 43. Censure in the Assemblies

Article 44. Church Visitors

Article 45. Minutes for the Following Meeting

Article 46. Previous Decisions

Article 47. Particular Synod

Article 48. Correspondence among Synods

Article 49. Deputies of Synod

Article 50. General Synod

Article 51. Mission

Article 52. Necessary Translations

 

IV. DOCTRINES, SACRAMENTS and CEREMONIES

Article 53. Doctrinal Subscription of Ministers

Article 54. Subscription of Elders and Deacons

Article 55. False Doctrine

Article 56. Baptism

Article 57. Presentation by Fathers

Article. 58. Baptism Form

Article 59. Baptism of Adults

Article 60. Baptism Record

Article 61. Admission to the Lord’s Supper

Article 62. Administration of the Lord’s Supper

Article 63. Frequency

Article 64. Lawful Administration of the Lord’s Supper

Article 65. Funerals

Article 66. Special Days of Prayer

Article 67. Days of Commemoration

Article 68. Catechism Explanation

Article 69. Psalms and Hymns

Article 70. Marriage

 

V. CHRISTIAN DISCIPLINE

Article 71. Nature and Purpose

Article 72. Private Sins

Article 73. Initial Confrontations

Article 74. Consistory Involvement

Article 75. Repentance

Article 76. Excommunication

Article 77. Three Admonitions

Article 78. Readmission

Article 79. Serious Sins on the Part of Office-bearers

Article 80. Gross Sins

Article 81. Christian Censure

Article 82. Moving Members

Article 83. Poor Moving Members

Article 84. No Lording It over Others

Article 85. Differences in Non-essentials

Article 86. Observance and Revision of the Church Order

 

I. INTRODUCTION

 

Article 1. Purpose and Division 

For the maintenance of good order in the church of Christ it is necessary that there be: offices and supervision of doctrine; assemblies; worship, sacraments, and ceremonies; and discipline; of which matters the following articles treat in due order.

 

II. OFFICES AND SUPERVISION OF DOCTRINE

 

Article 2. The Offices 

The offices are of three kinds: of the ministers of the Word, of the elders, and of the deacons.

 

Article 3. The Calling to Office

No one shall take any office upon himself without having been lawfully called thereto. And when anyone acts contrary thereto, and after being warned does not submit (desist), the classis shall judge whether he be a divisive person or is to be punished in some other way. Only male members who have made profession of faith and may be considered to meet the conditions as set forth in Holy Scripture (e.g., in 1 Timothy 3 and Titus 1) shall be eligible for office.

 

Article 4. Eligibility for the Ministry

The lawful calling of those who will for the first time serve in the ministry consists:

First, in the ELECTION by the consistory and the deacons, after preceding prayers, and according to the regulations established by the consistory for this purpose, and of the ecclesiastical ordinance, that only those can for the first time be called to the ministry of the Word who have been declared eligible by the churches, according to the rule in this matter; and furthermore with the advice of classis or of the councilor for this purpose by the classis; 

Secondly, in the EXAMINATION both of doctrine and life which shall be conducted by the classis, to which the call must be submitted for approval, and which shall take place in the presence of three deputies of synod from the nearest classis; 

Thirdly, in the APPROBATION by the members of the calling church, when, the name of the minister having been announced for two successive Sundays, no lawful objection arises; which approbation, however, is not required in case the election takes place with the cooperation of the congregation by choosing out of a nomination previously made;

Finally, in the public ORDINATION in the presence of the congregation, which shall take place with appropriate stipulations and interrogations, admonitions and prayers and imposition of hands by the officiating minister (and by the other ministers who are present) agreeably to the form for that purpose.

 

Article 5. Eligibility of Those Already Ordained

Regarding those who are serving in the ministry who are called to another congregation the following shall be observed: 

  1. For the approbation by classis of a call, the calling church shall submit a declaration that the proper announcements have been made and that the congregation has given its approval to the call. 

  1. They shall be installed after classis has approved the call, whereupon the ministers called shall be installed with appropriate stipulations and prayers agreeably to the Form for this purpose. 

For this approbation as well as for the installation the minister shall show good testimonials concerning his doctrine and conduct, together with a declaration from the consistory with the deacons and from classis that he has been honorably discharged from his service in that church and classis, or from the church only, in case he remains in the same classis.

 

Article 6. Subject to the Church Order 

No Minister shall be at liberty to serve in institutions of mercy or otherwise, unless he be previously admitted in accordance with the preceding articles, and he shall, no less than others, be subject to the Church Order.

 

Article 7. Bound to a Church

No one shall be called to the ministry of the Word, without his being stationed in a particular place, that is being bound to a certain church, except he be sent to do extension work.

 

Article 8. Tested and Proven

  1. No one who has recently come to the confession of the Reformed Religion shall be declared eligible for call within the churches unless he has been well tested for a reasonable period of time and has carefully been examined by classis with the cooperation of the deputies of the synod

  1. Persons who have not pursued the regular course of study shall not be admitted to the ministry unless there is assurance of their exceptional gifts of godliness, humility, modesty, good intellect, and discretion, as well as the gift of public speech.

When such persons present themselves for the ministry, classis, after the approval of the synod, shall examine them in a preparatory examination and allow them to speak an edifying word in the churches of the classis; and further deal with them as it shall deem edifying, with observance of the general ecclesiastical regulations adopted for this purpose.

 

Article 9. Preachers from Other Denominations

Preachers who have left other religious denominations shall not be admitted to the ministry in the church until they have been declared eligible, after careful examination, by the classis, with the approval of the synod.

 

Article 10. From One Church to Another

A minister, once lawfully called, may not leave the church with which he is connected, to accept a call elsewhere, without the consent of the consistory, together with the deacons, and knowledge on the part of the classis; likewise no other church may receive him until he has presented a proper certificate of release from the church and the classis where he served, or from the church only, if he remains within the same classis.

 

Article 11. Proper Support and Dismissal

  1. The consistory with the deacons, as representing the congregation, shall be bound to provide for the proper support of its ministers(s).

  1. If a minister of the Word is judged unfit and incapable of serving the congregation fruitfully and to its edification, without there being any reason for church discipline, the consistory with the deacons shall not dismiss him from his service within the congregation without the approbation of classis and the concurring advice of the deputies of the synod and not without proper arrangements regarding the support of the minister and his family for a reasonable period of time. 

If no call is forthcoming in three years, he shall be declared released from his ministerial status by the classis in which he served last.

 

Article 12. Bound for Life

Inasmuch as a minister of the Word, once lawfully called as described above, is bound to the service of the church for life, he is not allowed to enter upon a secular vocation except for such weighty reasons as shall receive the approval of the classis.

 

Article 13. Retirement of Ministers 

Ministers, who by reason of age, sickness, or otherwise, are rendered incapable of performing the duties of their office, shall nevertheless retain the honor and title of a minister, and the churches which they have served shall provide honorably for them in their need (likewise for the orphans and widows of the ministers) out of the common fund of the churches, according to the general ecclesiastical ordinances in this matter. 

Retirement of a minister shall take place with the approval of the consistory with the deacons and with the concurring advice of classis and of deputies of the synod.

 

Article 14. Temporary Release

If a minister, because of illness or for substantial reasons, requests a temporary release from his service to the congregation, he can receive the same only with the approval of the consistory with the deacons and shall at all times be and remain subject to the call of the congregation.

 

Article 15. Preaching in Other Places

No one shall be permitted, neglecting the ministry of his church or being without a fixed assignment, to preach indiscriminately without the consent and authority of synod or classis. Likewise, no one shall be permitted to preach or administer the sacraments in another church without the consent of the consistory of that church and of the church where that minister currently serves.

 

Article 16. The Office of the Minister of the Word

The specific duties of the office of the Minister of the Word are thoroughly and sincerely to proclaim to the church the Word of the Lord, to administer the sacraments, and publicly to call upon the Name of God in behalf of the whole church; to watch over his brethren, the elders and deacons, as well as the congregation; also, with the elders to instruct the children of the church in the doctrine of salvation, to visit the members of the congregation in their homes, and to comfort the sick with the Word of God; and finally with the elders, to keep the church of God in good order, to exercise discipline, and to govern it in such a manner as the Lord has ordained.

 

Article 17. Equality among the Ministers of the Word

Among the Ministers of the Word equality shall be maintained with respect to the duties of their office, and also in other matters as far as possible, according to the judgment of the consistory, and if necessary, of the classis; which equality shall also be maintained in the case of the elders and the deacons.

 

Articles 18. False Doctrine

In addition to the aforementioned duties of the Ministers of the Word, they are to expound the Holy Scriptures and to vindicate sound doctrine against heresies. To ward off false doctrine and errors which could enter the congregation and constitute a danger to the purity of its doctrine or conduct, the ministers with the elders shall use the means of instruction, of refutation, of warning, and of admonition in the ministry of the Word as well as in Christian teaching and family visiting.

 

Article 19. Training for the Ministry

The churches shall maintain a program for the training for the ministry. The task of the appointed ministers of the Word is to instruct the students of theology in those disciplines which have been entrusted to them, so that the churches may be provided with ministers of the Word who are able to fulfill the duties of their office as these have been described above. The churches shall exert themselves, as far as necessary, that there may be students supported by them to be trained for the ministry of the Word.

 

Article 20. An Edifying Word

Students who have received permission according to the rule in this matter, and persons who have according to Article 8 been judged competent to be prepared for the ministry of the Word, shall, for their own training, and for the sake of becoming known to the congregations, be allowed to speak a word of edification in the meetings for public worship.

 

Article 21. Christian Schools

[The consistories shall see to it that there are good Christian schools in which the parents have their children instructed according to the demands of the covenant.]*

 

Article 22. The Office of Elder

The elders shall be chosen by the judgment of the consistory and the deacons according to the regulations for that purpose established by the consistory. In pursuance of these regulations, every church shall be at liberty, according to its circumstances, to give the members an opportunity to direct attention to suitable persons, in order that the consistory may thereupon either present to the congregation for election as many elders as are needed, that they may, after they are approved by it, unless any obstacle arise, be installed with public prayers and stipulations; or present a double number to the congregation and thereupon install the one-half chosen by it, in the aforesaid manner, agreeably to the form for this purpose.

 

Article 23. The Duties of Elders

The specific duties of the office of elder are together with the ministers of the Word (according to Article 16), to have supervision over Christ’s church, that every member may conduct himself properly in doctrine and life according to the Gospel; and faithfully to visit the members of the congregation in their homes, especially during and after the observance of the Lord’s Supper, to comfort, instruct and admonish them with the Word of God, reproving those who behave improperly. They shall exercise Christian discipline according to the command of Christ against those who show themselves unbelieving and ungodly and refuse to repent and shall watch that the sacraments are not profaned. Being steward of the house of God, they are further to take care that in the congregation all things are done decently and in good order, and to tend the flock of God which is in their charge. Finally, it is the duty of elders to assist the ministers of the Word with good counsel and advice and to supervise their doctrine and conduct.

 

Article 24. The Office of Deacon

The deacons shall be chosen, approved and installed in the same manner as was stated concerning the elders.

 

Article 25. The Duties of Deacons

The specific duties of the office of deacon are to see to the good progress of the service of charity in the congregation; to acquaint themselves with existing needs and difficulties and exhort the members of Christ’s body to show mercy, and further, to gather and manage the offerings and distribute them in Christ’s name according to need of which they shall render an account in consistory, and also (if anyone desires to be present) to the congregation, at such a time as the consistory may see fit. They shall encourage and comfort with the Word of God those who receive the gifts of Christ’s love, and promote with word and deed the unity and fellowship in the Holy Spirit which the congregation enjoys at the table of the Lord.

 

Article 26. The Deacons and Other Institutions

In places where others are devoting themselves to the care of the poor, the deacons shall seek a mutual understanding with them to the end that the alms may all the better be distributed among those who have the greatest need. Moreover, they shall make it possible for the poor to make use of institutions of mercy, and to that end they shall request the board of directors of such institutions to keep in close touch with them. It is also desirable that the diaconates assist and consult one another, especially in caring for the poor in such institutions.

 

Article 27. Term of Office

The elders and deacons shall serve two or more years according to local regulations, and a proportionate number shall retire each year. The retiring officers shall be succeeded by others, unless the circumstances and the profit of any church, in the execution of Articles 22 and 24, render a re-election advisable.

 

Article 28. Civil Authorities

As it is the office of the civil authorities to promote in every way the holy ministry, so all office-bearers are in duty bound to impress diligently upon the whole congregation the obedience, love, and respect which are due to the civil authorities; they shall set a good example to the congregation in this matter, and endeavor by due respect and communication to secure and retain the favor of the authorities towards the church, so that the church of Christ may lead a quiet and peaceable life, godly and respectful in every way. The consistory shall take care, that the churches for the possession of their property and the peace and order of their meetings, can claim the protection of the authorities; it should be well understood, however, that for the sake of peace and material possession they may never allow the royal government of Christ over His church to be in the least violated.

 

III. THE ASSEMBLIES

 

Article 29. The Ecclesiastical Assemblies

Three kinds of ecclesiastical assemblies shall be maintained: the consistory, the classis, and the general synod.

 

Article 30. Ecclesiastical Matters

In these assemblies ecclesiastical matters only shall be transacted and that in an ecclesiastical manner. In major assemblies only such matters shall be dealt with as could not be finished in minor assemblies, or such as pertain to the churches of the major assembly in common.

A new matter which has not previously been presented to that major assembly may be put on the agenda only when the minor assembly has dealt with it.

 

Article 31. Appeals

If any one complain that he has been wronged by the decision of a minor assembly, he shall have the right to appeal to a major ecclesiastical assembly, and whatever may be agreed upon by a majority vote shall be considered settled and binding, unless it be proved to conflict with the Word of God or with the articles of the Church Order, as long as they are not changed by the general synod.

 

Article 32. Proceedings

The proceedings of all assemblies shall begin by calling upon the name of God and be closed with thanksgiving.

 

Article 33. Credentials

Delegates to the major assemblies shall bring with them their credentials, signed by those sending them; they shall have a vote in all matters except those in which either they themselves or their churches are particularly involved.

 

Article 34. The President and Clerk

In all assemblies there shall be not only a president, but also a clerk to keep a faithful record of all important matters.

 

Article 35. The Office of President

The task of the president is to present and explain clearly the matters to be dealt with , to ensure that every one observe due order in speaking, to deny the floor to those who argue about minor things or who let themselves be carried away and cannot control their strong emotions, and to discipline those who refuse to listen.

In major assemblies the office of the president shall cease when the assembly has ended.

 

Article 36. Jurisdiction

The classis has the same jurisdiction over the consistory as the general synod has over the classis.

 

Article 37. Consistory

In all churches there shall be a consistory composed of the ministers of the Word and elders, who shall, as a rule, meet once a month, or more frequently as the need arises. The minister of the Word (or the ministers, if there be more than one, in turn) shall preside and regulate the proceedings. Whenever the number of the elder is small, the deacons may be added to the consistory by local regulation; this shall invariably be the rule where the number is less than three.

 

Article 38. Constitution of a Consistory

In places where the consistory is to be constituted for the first time or anew, this shall not take place except with the advice of the classis.

 

Article 39. Places without a Consistory

Places where as yet no consistory can be constituted shall be placed under the care of a neighboring consistory.

 

Article 40. Meetings of Deacons

The deacons shall meet monthly, or more frequently as the need arises, to transact the business pertaining to their office, calling upon the name of God; whereunto the ministers shall take good heed, and if necessary they shall be present.

 

Article 41. Classis

Neighboring churches shall come together in a classis by delegating, with proper credentials, a minister and an elder, or, if a church has no minister, two elders. Such meetings shall be held at least once every three months, unless the convening church, in consultation with the neighboring church, concludes that no matters have been sent in by the churches which would warrant the convening of a classis. Cancellation of a classis shall, however, not be permitted to occur twice in succession.

In these meetings the ministers shall preside in rotation, or one shall be chosen to preside; however, the same minister shall not be chosen twice in succession.

The president shall ask whether the ministry of the office-bearers is being continued, whether the decisions of the major assemblies  are being honored, and whether there is any matter in which the consistories need the judgment and help of classis for the proper government of their church.

The last classis before the synod shall choose the delegates to that synod.

 

Article 42. Delegates with Advisory Vote

Where in a church there are more ministers than one, also those not delegated according to the foregoing article shall have the right to attend classis with advisory vote.

 

Article 43. Censure in the Assemblies

At the close of the classical and other major assemblies, censure shall be exercised over those, who in the meeting have done something worthy of punishment, or who have scorned the admonition of the minor assemblies.

 

Article 44. Church Visitors

The classis shall authorize at least two of her oldest, most experienced and most competent ministers to visit all the churches once a year and to take heed whether the minister and the consistory faithfully perform the duties of their office, adhere to sound doctrine, observe in all things the adopted order, and properly promote as much as lies in them, through word and deed, the upbuilding of the congregation, in particular of the youth, to the end that they may in time fraternally admonish those who have in anything been negligent, and may by their advice and assistance help direct all things unto the peace, upbuilding, and greatest profit of the churches. And each classis may continue these visitors in service as long as it sees fit, except where the visitors themselves request to be released for reasons of which the classis shall judge.

 

Article 45. Minutes for the Following Meeting

 

It shall be the duty of the classis and the general synod to furnish the following meeting with the minutes of the preceding.

 

Article 46. Previous Decisions

Instructions concerning matters to be considered in major assemblies shall not be written until the decisions of previous synods touching these matters have been read, in order that what was once decided be not again proposed, unless a revision be deemed necessary.

 

Article 47. Particular Synod

[Every year [or if need be oftener] four or five or more of neighboring classes shall meet as a particular synod, to which each classis shall delegate two ministers and two elders. At the close of both the particular and general synod, some church shall be empowered to determine with advice of classis the time and place of the next synod.]*

 

Article 48. Correspondence among Synods

[Each synod shall be at liberty to solicit and hold correspondence with its neighboring synod or synods in such manner as they shall judge most conducive to general edification.]*

 

Article 49. Deputies of Synod

Each synod shall appoint deputies who are to assist the classis in all cases provided for in the Church Order, and, upon the request of the classes, in cases of special difficulties.

These deputies shall keep proper record of their actions and submit a written report to synod, and, if so required, they shall give account of their actions.

They shall not be discharged from their task before and until the synod itself discharges them.

 

Article 50. General Synod

[The general synod shall ordinarily be held annually. Each particular synod shall delegate to this synod four ministers and four elders.

If it appears necessary to convene a synod before the appointed time, the convening church shall determine the time and place with the advice of particular synod.]*

*Articles 21, 47, 48 and 50 are retained in the body of the Church Order because they belonged to the original Church Order of Dordrecht. They are, however, put in parentheses because they do not apply to the present circumstances of the Bastion of Truth Reformed Churches.

 

Article 51. Mission

The churches shall endeavor to fulfill their missionary task.

When churches cooperate in this matter, they shall, as much as possible, work with those within the same classis.

The missionary work of the churches shall be regulated by the synod.

 

Article 52. Necessary Translations

When different languages are spoken in the churches, the necessary translations shall be made in the ecclesiastical assemblies and in the publication of recommendations, instructions, and decisions.

 

IV. Doctrines, Sacraments and Ceremonies

 

Article 53. Doctrinal Subscription of Ministers

The ministers of the Word of God shall subscribe to the three formulas of unity, namely, the Belgic Confession of Faith, The Heidelberg Catechism, and the Canons of Dordrecht, 1618-’19, and the ministers who refuse to do so shall de facto be suspended from their office by the consistory or classis until they shall have given a full statement, and if they obstinately persist in refusing, they shall be deposed from their office.

 

Article 54. Subscription of Elders and Deacons

Likewise the elders and deacons shall subscribe to the aforesaid formulas of unity.

 

Article 55. False Doctrine

To ward off false doctrines and errors that multiply exceedingly through heretical writings, the ministers and elders shall use the means of teaching, of refutation, of warning, and of admonition, as well in the ministry of the Word as in Christian teaching and family-visiting.

 

Article 56. Baptism

The covenant of God shall be sealed unto the children of Christians by baptism, as soon as the administration thereof is feasible, in the public assembly when the Word of God is preached.

 

Article 57. Presentation by Fathers

The ministers shall do their utmost to the end that the father present his child for baptism.

 

Article. 58. Baptism Form

In the ceremony of baptism, both of children and adults, the Minister shall use the respective forms drawn up for the administration of this sacrament.

 

Article 59. Baptism of Adults

Adults are through baptism incorporated into the Christian church, and are accepted as members of the church, and are therefore obliged also to partake of the Lord’s Supper, which they shall promise to do at their baptism.

 

Article 60. Baptism Record

The names of those baptized, together with those of the parents, and likewise the date of birth and baptism, shall be recorded.

 

Article 61. Admission to the Lord’s Supper

The consistory shall admit to the Lord’s Supper only those who have made public profession of the Reformed faith and lead a godly life, without which those who come from other churches shall not be admitted. (Article pertaining—Canadian Art. 61 & 62: Churches outside BTRC?)

 

Article 62. Administration of the Lord’s Supper

Every church shall administer the Lord’s Supper in such a manner as it shall judge most conducive to edification; provided, however, that the outward ceremonies as prescribed in God’s Word be not changed and all superstition be avoided, and that at the conclusion of the sermon and the usual prayers, the form for the administration of the Lord’s Supper, together with the prayer for that purpose, shall be read.

 

Article 63. Frequency

The Lord’s Supper shall be administered at least every two or three months.

 

Article 64. Lawful Administration of the Lord’s Supper

The administration of the Lord’s Supper shall take place only where there is supervision of elders, according to the ecclesiastical order, and in a public gathering of the congregation.

 

Article 65. Funerals

Funerals are not ecclesiastical, but family affairs, and should be conducted accordingly.

 

Article 66. Special Days of Prayer

In time of war, pestilence, national calamities, and other great afflictions, the pressure of which is felt throughout the churches, it is fitting that the classes proclaim a day of prayer.

 

Article 67. Days of Commemoration

Each year the churches shall commemorate the birth, death, resurrection and ascension of the Lord Jesus Christ, as well as His outpouring of the Holy Spirit through the preaching of Scripture passages highlighting these events only on the Lord’s Day.

 

Article 68. Catechism Explanation

The ministers shall on Sunday explain briefly the sum of Christian Doctrine comprehended in the Heidelberg Catechism so that as much as possible the explanation shall be annually completed, according to the division of the catechism itself for that purpose.

 

Article 69. Psalms and Hymns

In the churches only the 150 Psalms of David, the Ten Commandments, the Lord’s Prayer, the Twelve Articles of Faith, the Songs of Mary, Zacharias, and Simeon, the Morning and Evening Hymns, the Hymn of Prayer before the sermon shall be sung in the worship services.

 

Article 70. Marriage

 

The consistory shall ensure that the members of the congregation marry only in the Lord, and that the ministers, as authorized by the consistory, solemnize only such marriages as are in accordance with the Word of God. The solemnization of marriages shall take place as inclusion in the regular Lord’s Day worship service wherein it shall be witnessed by the Christian congregation.

 

 

V. CHRISTIAN DISCIPLNE

 

Article 71. Nature and Purpose

Since church discipline is of a spiritual nature; exempting no one from civil trial and punishment by the authorities, and as one of the keys of the kingdom of heaven, has been given to the church to shut and to open that kingdom, the consistory shall ensure that it is used to punish sins against both the purity of doctrine and the piety of conduct, in order to reconcile the sinner with the church and with his neighbor, and to remove all offense out of the church of Christ.

 

Article 72. Private Sins

In case anyone errs in doctrine or offends in conduct as long as the sin is of a private character, not giving public offense, the rule clearly prescribed by Christ in Matthew 18:15-17 shall be followed.

 

Article 73. Initial Confrontations

Secret sins of which the sinner repents, after being admonished by one person in private or in the presence of two or three witnesses, shall not be laid before the consistory.

 

Article 74. Consistory Involvement

If any one, having been admonished in love concerning a secret sin by two or three persons, does not give heed, or otherwise has committed a public sin, the matter shall be reported to the consistory.

 

Article 75. Repentance

The reconciliation of all such sins as are of their nature of a public character, or have become public because the admonition of the church was despised, shall take place (upon sufficient evidence of repentance) in such a manner as the consistory shall deem conducive to the edification of each church. Whether in particular cases this shall take place in public, shall, when there is a difference of opinion about it in the consistory, be considered with the advice of two neighboring churches or of the classis.

 

Article 76. Excommunication

Such as obstinately reject the admonition of the consistory, and likewise those who have committed a public or otherwise gross sin, shall be suspended from the Lord’s Supper. And if he, having been suspended, after repeated admonitions, shows no signs of repentance, the consistory shall at last proceed to the extreme remedy, namely, excommunication, agreeably to the form adopted for that purpose according to the Word of God. But no one shall be excommunicated except with the advice of the classis.

 

Article 77. Three Admonitions

After the suspension from the Lord’s Table, and subsequent admonitions, and before proceeding to excommunication, the obstinacy of the sinner shall be publicly made known to the congregation, the offense explained, together with the care bestowed upon him, in reproof, suspension from the Lord’s Supper, and repeated admonition, and the congregation shall be exhorted to speak to him and to pray for him. There shall be three such admonitions. In the first the name of the sinner shall not be mentioned that he be somewhat spared. In the second, with the advice of the classis, his name shall be mentioned. In the third the congregation shall be informed that (unless he repent) he will be excluded from the fellowship of the church, so that his excommunication, in case he remains obstinate, may take place with the understood approval of the church. The interval between the admonitions shall be left to the discretion of the consistory.

 

Article 78. Readmission

When someone who has been excommunicated repents and desires to be again received into the communion of the church, the congregation shall be informed of his desire, either before the celebration of the Lord’s Supper, or at some other opportune time, in order to see whether there are any unlawful objections, the readmission shall take place with the use of the Form for that purpose.

 

Article 79. Serious Sins on the Part of Office-bearers

When ministers of the divine Word, elders or deacons, have committed any public, gross sin, which is a disgrace to the church, or worthy of punishment by the civil authorities, the elders and deacons shall immediately, by preceding sentence of the consistory thereof and of the nearest church, be suspended or expelled from their office, but the ministers shall only be suspended. Whether these shall be entirely deposed from office, shall be subject to the judgment of the classis, with the advice of the deputies of the synod mentioned in Article 11.

 

Article 80. Gross Sins

Furthermore, among the gross sins, which are worthy of being punished with suspension or deposition from office, these are the principal ones: false doctrine or heresy, public schism, public blasphemy, simony, faithless desertion of office or intrusion upon that of another, perjury, adultery, fornication, theft, acts of violence, drunkenness, brawling, filthy lucre; in short, all sins and gross offenses, as renders all the perpetrators infamous before the world, and which in any private member of the church would be considered worthy of excommunication.

 

Article 81. Christian Censure

The ministers of the Word, elders and deacons, shall before the celebration of the Lord’s Supper exercise Christian censure, among themselves, and in a friendly spirit admonish one another with regard to the discharge of their office.

 

Article 82. Moving Members

To those who remove from the congregation, a letter or testimony concerning their profession and conduct shall be given by the consistory, signed by two; or, in the case of letters which are given under the seal of the church, signed by one.

 

Article 83. Poor Moving Members

Furthermore, to the poor, removing for sufficient reasons, an amount of money for traveling shall be given by the deacons, as they deem adequate. The consistory and the deacons shall, however, see to it that they be not tempted to unduly rid their churches of the poor, so as not to burden other churches.

 

Article 84. No Lording It over Others

No church shall in any way dominate or lord it over other churches, no minister over other ministers, no elder or deacon over other elders or deacons.

 

Article 85. Differences in Non-essentials

Churches whose usages or practices differ from ours merely in non-essentials shall not be rejected.

 

Article 86. Observance and Revision of the Church Order

These articles, which regard the lawful order of the church, have been adopted with common accord. If the interest of the churches demands such, they may and ought to be changed, augmented, or diminished. However, no consistory, classis or [particular] synod shall be permitted to do so, but they shall endeavor diligently to observe the articles of this Church Order as long as they have not been changed by a general synod.

ANG CHURCH ORDER

 ng

 Bastion of Truth Reformed Churches in the Philippines

(Nirebisa sa Classis ng Antipolo, 2012)

 

I. PANIMULA

Artikulo 1. Layunin at Pagkakahati

 

II. MGA KATUNGKULAN AT PANGANGASIWA SA DOKTRINA

Artikulo 2. Ang Mga Katungkulan

Artikulo 3. Ang Pagtawag sa Panunungkulan

Artikulo 4. Katangiang Angkop sa Ministeryo

Artikulo 5. Katangiang Angkop sa mga Naordinahan Na

Artikulo 6. Napapasailalim ng Church Order

Artikulo 7. Nakatalaga sa Isang Iglesya

Artikulo 8. Sinubok at Napatunayan

Artikulo 9. Mga Mangangaral Mula sa Ibang Dinominasyon

Artikulo 10. Mula sa Isang Iglesya Tungo sa Isa Pa

Artikulo 11. Angkop na Suporta at Pagtitiwalag

Artikulo 12. Habang-buhay na Nakatali

Artikulo 13. Pagreretiro ng mga Ministro

Artikulo 14. Pansamantalang Pamamahinga

Artikulo 15. Pangangaral sa Ibang Lugar

Artikulo 16. Ang Katungkulan ng Ministro ng Salita

Artikulo 17. Pagkakapantay-pantay sa mga Ministro ng Salita

Artikulo 18. Bulaang Doktrina

Artikulo 19. Pagsasanay Para sa Ministeryo

Artikulo 20. Isang Nakapagpapalakas na Pananalita

Artikulo 21. Mga Paaralang Cristiano

Artikulo 22. Ang Katungkulan ng Obispo (Elder)

Artikulo 23. Ang mga Tungkulin ng mga Obispo

Artikulo 24. Ang Katungkulan ng Diakono

Artikulo 25. Ang Tungkulin ng mga Diakono

Artikulo 26. Ang mga Diakono at Ibang Institusyon

Artikulo 27. Panahon ng Panunungkulan

Artikulo 28. Mga Sibil na Awtoridad

 

III. ANG MGA PAGTITIPON

Artikulo 29. Ang mga Eklesyastikong Pagtitipon

Artikulo 30. Mga Usaping Eklesyastiko

Artikulo 31. Mga Apela

Artikulo 32. Mga Kaganapan

Artikulo 33. Mga Katibayan

Artikulo 34. Ang Pangulo at Kalihim

Artikulo 35. Ang Katungkulan ng Pangulo

Artikulo 36. Hurisdiksyon

Artikulo 37. Ang Consistory

Artikulo 38. Ang Pagkakabuo ng Consistory

Artikulo 39. Mga Lugar na Walang Consistory

Artikulo 40. Pagtitipon ng mga Diakono

Artikulo 41. Ang Classis

Artikulo 42. Mga Delegadong May Panangguning Boto (Advisory Vote)

Artikulo 43. Pagpuna sa mga Pagtitipon

Artikulo 44. Mga Dumadalaw sa mga Iglesya

Artikulo 45. Katitikan (Minutes) para sa Susunod na Pagpupulong

Artikulo 46. Mga Naunang Desisyon

Artikulo 47. Particular Synod

Artikulo 48. Ugnayan sa mga Synod

Artikulo 49. Mga Diputado ng Synod

Artikulo 50. General Synod

Artikulo 51. Misyon

Artikulo 52. Mga Kinakailangang Pagsasalin

 

IV. MGA DOKTRINA, SAKRAMENTO AT SEREMONYA

Artikulo 53. Doktrinal na Pagsang-ayon ng mga Ministro

Artikulo 54. Pagsang-ayon ng mga Obispo at Diakono

Artikulo 55. Bulaang Doktrina

Artikulo 56. Bautismo

Artikulo 57. Pagpiprisinta ng mga Ama

Artikulo. 58. Batayang Dokumento sa Bautismo

Artikulo 59. Bautismo sa mga Nasa Hustong Gulang

Artikulo 60. Tala ng Bautismo

Artikulo 61. Pagpapahintulot sa Hapunan ng Panginoon

Artikulo 62. Pagsasadaos ng Hapunan ng Panginoon

Artikulo 63. Dalas

Artikulo 64. Matuwid na Pagsasadaos ng Hapunan ng Panginoon

Artikulo 65. Mga Libing

Artikulo 66. Mga Espesyal na Araw ng Pananalangin

Artikulo 67. Mga Araw ng Paggunita

Artikulo 68. Pagpapaliwanag ng Katesismo

Artikulo 69. Mga Salmo at Himno

Artikulo 70. Kasal

 

V. CRISTIANONG PAGDIDISIPLINA

Artikulo 71. Katangian at Layunin

Artikulo 72. Mga Pribadong Kasalanan

Artikulo 73. Mga Unang Kumprontasyon

Artikulo 74. Partisipasyon ng Consistory

Artikulo 75. Pagsisisi

Artikulo 76. Pagtitiwalag

Artikulo 77. Tatlong Babala

Artikulo 78. Muling Pagtanggap

Artikulo 79. Mabibigat na Pagkakasala sa Bahagi ng mga Nanunungkulan

Artikulo 80. Mabibigat na Kasalanan

Artikulo 81. Cristianong Pagpuna

Artikulo 82. Mga Miyembrong Lumilipat

Artikulo 83. Mga Mahihirap na Miyembrong Lumilipat

Artikulo 84. Walang Mangingibabaw sa Iba

Artikulo 85. Pagkakaiba sa mga Di-esensyal

Artikulo 86. Pagtupad at Rebisyon sa Church Order

 

 

I. PANIMULA

 

Artikulo 1. Layunin at Pagkakahati

Para sa pagpapanatili ng mabuting kaayusan sa iglesya ni Cristo kinakailangang mayroong: mga katungkulan at pangangasiwa ng doktrina; mga pagtitipon; pagsamba, mga sakramento, at mga seremonya; at pagdidisiplina; na mga bagay na tinatalakay ng mga sumusunod na artikulo sa gayon ding pagkakasunud-sunod.

 

II. MGA KATUNGKULAN AT PANGANGASIWA SA DOKTRINA

 

Artikulo 2. Ang Mga Katungkulan

Ang mga katungkulan ay tatlong uri: mga ministro ng Salita, mga obispo o matatanda, at mga diakono.

 

Artikulo 3. Ang Pagtawag sa Panunungkulan

Walang sinuman ang manunungkulan nang hindi makatuwirang tinawag para roon. At kung sinalungat ito ng sinuman, at pagkatapos na babalaan ay hindi nagpasakop, hahatulan ng classis kung siya ay isang taong lumilikha ng pagkakabaha-bahagi o dapat na parusahan sa iba pang kaparaanan. Tanging mga miyembrong lalaki na nagpahayag ng pananampalataya at maituturing na naabot ang pamantayang inilahad sa Banal na Kasulatan (hal. sa 1 Timoteo 3 at Tito 1) ang karapat-dapat sa panunungkulan.

 

Artikulo 4. Katangiang Angkop sa Ministeryo

Ang makatuwirang pagtawag sa mga manunungkulan sa ministeryo sa unang pagkakataon ay binubuo ng:

Una, sa PAGHAHALAL ng consistory at ng mga diakono, pagkatapos ng mga naunang panalangin, at sang-ayon sa mga panuntunang pinagtibay ng consistory para sa layuning ito, at ng mga eklesyastikong ordinansya, na tanging sila lamang ang maaaring tawagin sa ministeryo ng Salita sa unang pagkakataon na pawang mga idineklarang karapat-dapat ng mga iglesya, sang-ayon sa patakaran tungkol sa bagay na ito; at bukod pa rito ay kasama ang payo ng classis o ng tagapagpayo buhat sa classis para sa layuning ito;

Ikalawa, sa PAGSUSURI sa doktrina at pamumuhay na isasagawa ng classis, kung saan ang tawag ay dapat na ipasailalim para sa pag-aaproba, at isasagawa sa harap ng tatlong kinatawan ng synod mula sa pinakamalapit na classis;

Ikatlo, sa PAG-AAPROBA ng mga miyembro ng tumatawag na iglesya, kapag, ang pangalan ng ministro o pastor pagkatapos na mai-anunsyo nang dalawang magkasunod na Linggo, walang lumitaw na makatuwirang pagtutol; na ang ganitong pag-aaproba, gayun pa man, ay hindi kinakailangan kung ang paghahalal ay isinagawa kasama ang konggregasyon sa pamamagitan ng pagpili mula sa nominasyong nauna nang ginawa;

Panghuli, sa publikong ORDINASYON sa harap ng konggregasyon, na isasakatuparan na may kaukulang mga utos at pagtatanong, mga babala at panalangin at pagpapatong ng kamay ng ministrong nangunguna sa seremonya (at ng iba pang mga ministro na naroroon) sang-ayon sa batayang dokumentong laan para sa layuning iyon.

 

Artikulo 5. Katangiang Angkop sa mga Naordinahan Na

Tungkol doon sa mga naglilingkod sa ministeryo na tinawag sa ibang konggregasyon ang mga sumusunod ay kailangang tupdin:

Para sa pag-aaproba ng classis ng isang tawag, kailangang isumite ng tumatawag na iglesya ang isang deklarasyon na naisagawa ang mga karampatang anunsyo at na ibinigay ng konggregasyon ang pagpayag nito sa pagtawag.

Itatalaga (install) sila pagkatapos aprobahan ng classis ang tawag, kung saan ang mga ministrong tinawag ay itatalaga na may angkop na mga utos at mga panalangin sang-ayon sa batayang dokumentong laan sa layuning ito.

Para sa pag-aaprobang ito at gayon din para sa pagtatalaga ang ministro ay magpapakita ng mabuting katibayan tungkol sa kanyang doktrina at pamumuhay, kasama ng isang deklarasyon mula sa consistory kasama ang mga diakono at mula sa classis na siya ay marangal na pinalalaya sa kanyang paglilingkod sa simbahang iyon at classis, o sa simbahan lamang, sakaling manatili siya sa gayon ding classis.

 

Artikulo 6. Napapasailalim ng Church Order

Walang ministro ang may kalayaang maglingkod sa mga institusyon ng pagkakawanggawa o sa iba pa, maliban na lamang kung nauna na siyang pinahintulutan sang-ayon sa mga nauna nang artikulo, at siya, tulad ng iba, ay napapasailalim ng Church Order.

 

Artikulo 7. Nakatalaga sa Isang Iglesya

Walang sinuman ang tatawagin sa ministeryo ng Salita, na hindi itatalaga sa isang partikular na lugar, na ang ibig sabihin ay nakatali siya sa isang partikular na simbahan, malibang isugo siya para sa gawaing pang-ekstensyon.

 

Artikulo 8. Sinubok at Napatunayan

Walang sinuman na kamakailan lamang na tinanggap ang kumpesyon ng Relihiyong Reformed ang idedeklarang karapat-dapat sa pagtawag sa loob ng mga simbahan malibang masusi siyang sinubok sa loob ng makatuwirang haba ng panahon at maingat na pinagsulit ng classis sa pakikiisa ng mga diputado o kinatawan ng synod.

Ang mga taong hindi dumaan sa regular na kurso ng pag-aaral ay hindi pahihintulutan sa ministeryo malibang mayroong katiyakan ng kanilang bukod-tanging mga kaloob ng kabanalan, kapakumbabaan, kaamuan, katalinuhan, at mabuting pagpapasiya, gayon din ang kaloob ng pagsasalita sa publiko.

Kapag iprinisinta ng mga gayong tao ang kanilang sarili para sa ministeryo, ang classis, pagkatapos ng pag-aproba ng synod, ay susuriin sila sa isang panimulang pagsusulit at pahihintulutan silang magsalita ng nakapagpapalakas na mga pananalita sa mga simbahan ng classis; at ibayo silang pakikitunguhan sa paraang makapagpapalakas, na may pagsunod sa mga pangkalahatang eklesyastikong panuntunan na ginagamit para sa layuning ito.

 

Artikulo 9. Mga Mangangaral Mula sa Ibang Dinominasyon

Ang mga mangangaral na umalis sa ibang dinominasyong pangrelihiyon ay hindi pahihintulutan sa ministeryo ng iglesya malibang ideklara silang karapat-dapat, pagkatapos ng masusing pagsusuri, ng classis, na may pag-aproba ng synod.

 

Artikulo 10. Mula sa Isang Iglesya Tungo sa Isa Pa

Ang isang ministro, na minsang makatuwirang tinawag, ay hindi maaaring lisanin ang simbahang kinauugnayan niya, upang tanggapin ang isang tawag mula sa ibang lugar, nang walang pahintulot ng consistory, kasama ng mga diakono, at kabatiran sa bahagi ng classis; gayon din walang ibang simbahan ang maaaring tumanggap sa kanya malibang maipakita niya ang isang angkop na sertipiko o katibayan ng pagpapalaya mula sa ibang simbahan at classis kung saan siya naglingkod, o mula sa simbahan lamang, kung nananatili siya sa gayon ding classis.

 

Artikulo 11. Angkop na Suporta at Pagtitiwalag

Ang consistory kasama ang mga diakono, bilang kumakatawan sa konggregasyon, ay tungkuling magbigay para sa angkop na pagsustento nito sa kanyang (mga) ministro.

Kung ang isang ministro ng Salita ay nahatulang hindi na naaangkop at wala nang kakayahang maglingkod sa konggregasyon sa paraang kapaki-pakinabang at para sa ikalalakas nito, na wala namang dahilan upang disiplinahin ng iglesya, hindi siya ititiwalag ng consistory kasama ng mga diakono sa kanyang paglilingkod sa konggregasyon nang walang pag-aproba ng classis at ng nagkakaisang payo ng mga diputado ng synod at hindi maaaring walang angkop na pagsasaayos ukol sa sustento ng ministro at ng kanyang pamilya sa loob ng makatuwirang haba ng panahon.

At kung walang tawag sa darating na tatlong taon, idedeklara siyang malaya na sa katayuan niya bilang isang ministro ng classis kung saan huli siyang naglingkod.

 

Artikulo 12. Habang-buhay na Nakatali

Yamang ang isang ministro ng Salita, na minsang makatuwirang tinawag ayon sa inilahad sa itaas, ay nakatali sa paglilingkod sa iglesya habang-buhay, hindi siya pinahihintulutang pasukin ang isang sekular na bokasyon maliban sa gayong kabigat na kadahilanang maaaring aprobahan ng classis.

 

Artikulo 13. Pagreretiro ng mga Ministro

Ang mga ministro, na dahil sa katandaan, pagkakasakit, o di kaya, ay nawalan ng kakayahang gampanan ang kanilang mga tungkulin, gayunman ay pananatilihin sa kanila ang karangalan at titulo bilang ministro, at ang mga simbahang kanilang pinaglingkuran ay marangal na magkakaloob para sa kanila sa kanilang mga pangangailangan (gayon din sa mga ulila at balo ng mga ministro) mula sa pangkalahatang pondo ng mga simbahan, sang-ayon sa mga pangkalahatang eklesyastikong ordinansya ukol sa bagay na ito.

Isasagawa ang pagreretiro ng mga ministro na may pag-aproba ng consistory kasama ng mga diakono at kasama ang nagkakaisang payo ng classis at ng mga diputado ng synod.

 

Artikulo 14. Pansamantalang Pamamahinga

Kapag ang isang ministro, bunsod ng karamdaman o ng mahigpit na mga kadahilanan, ay humiling ng pansamantalang pamamahinga sa kanyang paglilingkod sa konggregasyon, matatanggap lamang niya ito nang may pag-aproba ng consistory kasama ng mga diakono at palagi at mananatiling nasasakop sa tawag ng konggregasyon.

 

Artikulo 15. Pangangaral sa Ibang Lugar

Hindi pahihintulutan ang sinuman, na nagpapabaya sa ministeryo ng kanyang simbahan o walang pirmihang destino, na basta na lamang mangaral nang walang pahintulot at awtoridad ng synod o classis. Gayon din, walang sinuman ang pahihintulutan na mangaral at magsagawa ng mga sakramento sa ibang simbahan nang walang pahintulot ng consistory ng simbahang iyon at ng simbahan kung saan kasalukuyang naglilingkod ang ministrong iyon.

 

Artikulo 16. Ang Katungkulan ng Ministro ng Salita

Ang mga espisipikong gampanin ng katungkulan ng Ministro ng Salita ay ang lubusan at tapat na iproklama sa iglesya ang Salita ng Panginoon, na isagawa ang mga sakramento, at publikong tumawag sa Pangalan ng Diyos sa ngalan ng buong iglesya; na bantayan ang kanyang kapatiran, mga obispo (elders) at diakono, gayon din ang konggregasyon; at, kasama ng mga obispo na turuan ang mga kabataan sa iglesya sa doktrina ng kaligtasan, na dalawin ang mga miyembro ng konggregasyon sa kanilang mga tahanan, at aliwin ang mga maysakit sa pamamagitan ng Salita ng Diyos; at panghuli kasama ng mga obispo, ay panatilihin ang iglesya ng Diyos sa mabuting kaayusan, na pairalin ang pagdidisiplina, at pamahalaan ito sa kaparaanang itinakda ng Panginoon.

 

Artikulo 17. Pagkakapantay-pantay sa mga Ministro ng Salita

Sa mga Ministro ng Salita ng Diyos pananatilihin ang pagkakapantay-pantay ukol sa mga gampanin ng kanilang katungkulan, at ukol sa ibang bagay hangga’t maaari, sang-ayon sa hatol ng consistory, at kung kinakailangan, ay ng classis; na siya ring pagkakapantay-pantay na pananatilihin din sa kaso ng mga  obispo at mga diakono.

 

Artikulo 18. Bulaang Doktrina

Karagdagan sa mga nabanggit na tungkulin ng mga Ministro ng Salita, ipaliliwanag nila ang mga Banal na Kasulatan at ipagtatanggol ang tamang doktrina laban sa mga hidwang paniniwala. Upang maitaboy ang bulaang doktrina at kamalian na maaaring makapasok sa konggregasyon at makalikha ng panganib sa kadalisayan ng doktrina at pamumuhay, ang mga ministro kasama ng mga obispo ay gagamitin ang pamamaraan ng pagtuturo, ng pagpapabulaan, ng pagbabala, at ng pagpapaalala sa ministeryo ng Salita gayon din sa Cristianong pagtuturo at pagdalaw sa mga pamilya.

 

Artikulo 19. Pagsasanay Para sa Ministeryo

Magpapanatili ang mga simbahan ng isang programa para sa pagsasanay sa ministeryo. Ang tungkulin ng mga itinalagang ministro ng Salita ay turuan ang mga estudyante ng teyolohiya sa mga larangang ipinagkatiwala sa kanila, upang ang mga simbahan ay matustusan ng mga ministro ng Salita na may kakayahang gampanan ang mga gampanin ng kanilang katungkulan gaya sa pagkakalarawan sa mga ito sa itaas. Sisikapin ng mga simbahan, hangga’t kinakailangan, na magkaroon ng mga estudyanteng susuportahan nila upang sanayin sa ministeryo ng Salita.

 

Artikulo 20. Isang Nakapagpapalakas na Pananalita

Ang mga estudyante na tumanggap ng pahintulot sang-ayon sa tuntuning ukol sa bagay na ito, at mga taong sang-ayon sa Artikulo 8 ay kinilalang may kakayahan upang maihanda sa ministeryo ng Salita, para sa kanilang sariling pagsasanay, at upang makilala sa mga konggregasyon, ay pahihintulutang magsalita ng pananalitang nakapagpapalakas (edifying word)  sa mga pagtitipon para sa publikong pagsamba.

 

Artikulo 21. Mga Paaralang Cristiano

[Titiyakin ng mga consistory na mayroong mabubuting paaralang Cristiano kung saan dadalhin ng mga magulang ang kanilang mga anak upang turuan sang-ayon sa hinihingi ng tipan.]*

 

Artikulo 22. Ang Katungkulan ng Obispo (Elder)

Ang mga obispo ay pipiliin ayon sa hatol ng consistory at ng mga diakono sang-ayon sa mga tuntuning para sa layuning iyon na binalangkas ng consistory. Bilang pagtupad sa mga tuntuning ito, ang bawat simbahan ay malaya, ayon sa kalagayan nito, na bigyan ng oportunidad ang mga miyembro na ituon ang pansin sa mga naangkop na tao, nang sa gayo’y maiharap ng consistory sa konggregasyon ang kinakailangang dami ng mga obispo upang maihalal, upang sila, pagkatapos na aprobahan nito, malibang may lumitaw na hadlang, ay itatalaga na may publikong panalangin at mga pag-uutos; o kaya’y iharap ang dobleng bilang sa konggrgasyon nang sa gayo’y italaga ang kalahating pinili nito, sa paraang nabanggit, sang-ayon sa batayang dokumentong laan para sa layuning ito.

 

Artikulo 23. Ang mga Tungkulin ng mga Obispo

Ang mga espisipikong gampanin ng katungkulan ng obispo ay kasama ang mga ministro ng Salita (sang-ayon sa Artikulo 16), na pangasiwaan ang iglesya ni Cristo, upang ang bawat miyembro ay mag-ugaling wasto sa doktrina at pamumuhay sang-ayon sa Ebanghelyo; at matapat na dalawin ang mga miyembro ng konggregasyon sa kanilang mga tahanan, lalo na sa pagdaraos o pagkatapos ng Banal na Hapunan ng Panginoon, upang aliwin, turuan at paalalahanan sila ng Salita ng Diyos, na sinasaway sila na mga lihis ang pamumuhay. Isasakatuparan nila ang Cristianong pagdidisiplina sang-ayon sa utos ni Cristo laban sa mga nagpapakitang hindi sila mananampalataya at hindi makadiyos at tumatangging magsisi at magbabantay upang ang mga sakramento ay hindi malapastangan. Bilang katiwala sa bahay ng Diyos, iingatan din nila na ang lahat ng bagay sa konggregasyon ay maisagawa nang disente at sa mabuting kaayusan, at alagaan ang kawan ng Diyos na ipinagkatiwala sa kanila. Panghuli, tungkulin ng mga obispo na tulungan ang mga ministro ng Salita sa pamamagitan ng mabuting payo at tagubilin at bantayan ang kanilang doktrina at pamumuhay.

 

Artikulo 24. Ang Katungkulan ng Diakono

Ang mga diakono ay pipiliin, aaprobahan at itatalaga sa gayon ding paraan gaya ng nabanggit tungkol sa mga obispo.

 

Artikulo 25. Ang Tungkulin ng mga Diakono

Ang mga espisipikong gampanin ng katungkulan ng diakono ay ang tiyakin ang mabuting pag-unlad ng paglilingkod ng pagkakawanggawa sa konggregasyon; na alamin nila ang mga kasalukuyang pangangailangan at mga suliranin at hikayatin ang mga miyembro ng katawan ni Cristo na magkawanggawa, at karagdagan pa, na maglikom at mangasiwa ng mga kaloob at ipamahagi ito sa pangalan ni Cristo sang-ayon sa mga pangangailangan na kanilang ipagsusulit sa consistory, at gayon din (kung may naghahangad na dumalo) sa konggregasyon, sa panahong inaakala ng consistory na naangkop. Magpapalakas sila ng loob at magbibigay ng kaaliwan sa pamamagitan ng Salita ng Diyos sa mga tumatanggap ng mga kaloob buhat sa pag-ibig ni Cristo, at itataguyod sa pamamagitan ng salita at pamumuhay ang pagkakaisa at pakikisama sa Espiritu Santo na tinatamasa ng konggregasyon sa hapag ng Panginoon.

 

Artikulo 26. Ang mga Diakono at Ibang Institusyon

Sa mga pook kung saan inilaan ng iba ang kanilang sarili sa pag-aalaga sa mga mahihrap, sisikapin ng mga diakono na makipag-ugnayan sa kanila upang mas mainam na maipamahagi ang mga abuloy sa kanila na higit ang pangangailangan. Bukod doon, ay gagawa sila ng paraan upang ang mga dukha ay matulungan sa mga institusyon ng pagkakawanggawa, at para rito ay hihilingin nila sa lupon ng mga direktor ng mga gayong institusyon na puspusang makipag-ugnayan sa kanila. Nararapat din na tulungan at sangguniin ng mga lupon ng mga diakono ang isa’t isa, lalo na sa pangangalaga sa mga dukha sa gayong mga institusyon.

 

Artikulo 27. Panahon ng Panunungkulan

Ang mga obispo at diakono ay magsisilbi nang dalawang taon o higit pa sang-ayon sa mga tuntunin ng lokal na simbahan, at ang kalahati ng kanilang bilang ay magreretiro bawat taon. Ang mga magreretirong nanunungkulan ay papalitan ng iba, malibang ang kalagayan at ang kapakanan ng anumang simbahan, sa pagsasakatuparan ng mga Artikulo 22 at 24, ay kailanganing ihalal silang muli.

 

Artikulo 28. Mga Sibil na Awtoridad

Kung paanong tungkulin ng mga sibil na awtoridad na itaguyod sa lahat ng paraan ang banal na ministeryo, ang mga nanunungkulan sa iglesya ay tungkulin ding sikaping ipatupad sa buong konggregasyon ang pagsunod, pag-ibig, at paggalang na nararapat sa mga pinunong sibil; magpapakita sila ng mabuting halimbawa sa konggregasyon sa bagay na ito, at sisikapin sa pamamagitan ng nauukol na paggalang at pakikipag-ugnayan na makamtan at mapanatili ang mabuting pagturing ng mga awtoridad sa iglesya, nang sa gayo’y makapamuhay ang iglesya ni Cristo nang tahimik at mapayapa, makadiyos at kagalang-galang sa lahat ng paraan. Titiyakin ng consistory, para sa pagkakaroon ng mga iglesya ng kanilang ari-arian at para sa kapayapaan at kaayusan ng kanilang mga pagtitipon, na mahihiling ang pangangalaga ng mga awtoridad; bagamang dapat maunawaan, na hindi nila hahayaan na ang makaharing pamamahala ni Cristo sa Kanyang iglesya ay malabag kahit kaunti, kung dahil lang sa kapayapaan at pag-aaring materyal.

 

III. ANG MGA PAGTITIPON

 

Artikulo 29. Ang mga Eklesyastikong Pagtitipon

Tatlong uri ng pagtitipong eklesyastikal (pang-iglesya) ang dapat panatilihin: ang consistory, ang classis, at ang general synod.

 

Artikulo 30. Mga Usaping Eklesyastiko

Sa mga pagtitipong ito, mga usaping eklesyastiko lamang ang tatalakayin at sa eklesyastikong kaparaanan. Sa mga matataas na pagtitipon tatalakayin lamang ang mga usaping hindi natapos sa mga mabababang pagtitipon, o may kinalaman sa lahat ng mga iglesya ng mataas na pagtitipon.

Ang isang bagong usapin na hindi pa naunang ipinanukala sa mataas na pagtitipong iyon ay maaari lamang isama sa adyenda kung natalakay na ito sa mababang pagtitipon.

 

Artikulo 31. Mga Apela

Kung ang sinuman ay may sumbong na siya ay ginawan ng mali ng pasiya ng isang mababang pagtitipon, may karapatan siyang umapela sa isang mataas na pagtitipon, at anuman ang mapagkasunduan sa pamamagitan ng boto ng mayorya ay ituturing na mananatili at umiiral na batas, malibang mapatunayan sumasalungat ito sa Salita ng Diyos o sa mga artikulo ng Church Order, hangga’t hindi nababago ang mga ito ng isang general synod.

 

Artikulo 32. Mga Kaganapan

Ang lahat ng kaganapan ng lahat ng pagtitipon ay magsisimula sa pamamagitan ng pagtawag sa pangalan ng Diyos at magtatapos sa pagpapasalamat.

 

Artikulo 33. Mga Katibayan

Ang mga delegado sa mga matataas na pagtitipon ay magdadala ng mga kredensyal o katibayan, na nilagdaan ng mga nagsugo sa kanila; makakaboto sila sa lahat ng bagay maliban doon kung saan may kinalaman sila o ang kanilang mga iglesya.

 

Artikulo 34. Ang Pangulo at Kalihim

Sa lahat ng mga pagtitipon ay dapat mayroong hindi lamang isang pangulo, kundi isa ring kalihim na mag-iingat ng tapat na tala ng lahat ng mahahalagang usapin.

 

Artikulo 35. Ang Katungkulan ng Pangulo

Ang gawain ng pangulo ay ilahad at lubos na ipaliwanag ang mga usaping dapat talakayin, upang tiyakin na tupdin ng bawat isa ang kaayusan sa pagsasalita, at huwag pahintulutan ang sinuman na nangangatwiran tungkol sa maliliit na mga bagay at sinuman na natatangay at hindi mapigil ang kanilang mapusok na damdamin, at disiplinahin sila na tumatangging makinig.

Sa mga matataas na pagtitipon ang katungkulan ng pangulo ay magwawakas kapag ang pagtitipon ay natapos na.

 

Artikulo 36. Hurisdiksyon

Ang classis ay may hurisdiksyon sa consistory kung paanong ang general synod ay sumasaklaw sa classis.

 

Artikulo 37. Ang Consistory

Sa lahat ng simbahan ay magkakaroon ng consistory na binubuo ng mga ministro ng Salita at ng mga obispo, na bilang tuntunin, ay magpupulong minsan sa isang buwan, at mas madalas kung kinakailangan. Ang ministro ng Salita (o mga ministro, kung may higit sa isa, na nagpapalitan) ay mamumuno at mag-aayos ng mga kaganapan. Sa tuwing ang bilang ng mga obispo ay maliit, maaaring idagdag ang mga diakono sa consistory batay sa lokal na tuntunin; ito ang palaging magiging tuntunin kung ang bilang ay kulang sa tatlo.

 

Artikulo 38. Ang Pagkakabuo ng Consistory

Sa mga lugar kung saan ang consistory ay bubuuin sa unang pagkakataon o muling bubuuin, hindi ito maaaring isagawa malibang ipayo ng classis.

 

Artikulo 39. Mga Lugar na Walang Consistory

Ang mga lugar na hindi pa maaaring magbuo ng consistory ay pasasailalim sa pangangalaga ng pinakamalapit na consistory.

 

Artikulo 40. Pagtitipon ng mga Diakono

Buwanang magpupulong ang mga diakono, o mas madalas kung kinakailangan, upang isagawa ang mga gawaing may kinalaman sa kanilang tungkulin, na tumatawag sa pangalan ng Diyos; na dapat bantayan ng mga ministro, at kung kinakailangan ay naroon sila.

 

Artikulo 41. Ang Classis

Ang mga magkakalapit na simbahan ay magtitipon bilang classis sa pamamagitan ng pagdedelega, na may angkop na katibayan, ng isang ministro at isang obispo, o, kung walang ministro ang isang simbahan, ay dalawang obispo. Gaganapin ang gayong mga pagpupulong minsan sa loob ng bawat tatlong buwan, malibang ang pagtitipunang simbahan, pagkatapos sumangguni sa kalapit na simbahan, ay nagpasiyang walang ipinadalang usapin ang mga simbahan na mangangailangan ng pagpupulong ng classis. Gayon pa man ang pagkansela sa classis ay hindi pahihintulutang mangyari nang dalawang magkasunod na beses.

Sa mga pagpupulong na ito ay mangunguna ang mga ministro nang palitan, o pipiliin ang isa upang manguna; gayon pa man, hindi maaaring piliin ang isang ministro nang dalawang beses na magkasunod.

Tatanungin ng pangulo kung ang ministeryo ba ng mga nanunungkulan ay ipinagpapatuloy, kung ang mga desisyon ba ng mga matataas na pagtitipon ay iginagalang, at kung mayroon bang usapin kung saan kailangan ng mga consistory ang hatol at tulong ng classis para sa angkop na pamamahala ng kanilang simbahan.

Ang huling classis bago ang synod ay pipili ng mga delegado sa synod na iyon.

 

Artikulo 42. Mga Delegadong May Panangguning Boto (Advisory Vote)

Sa simbahan kung saan may higit sa isang ministro, iyong mga hindi dinelega sang-ayon sa naunang Artikulo ay may karapatan ding dumalo sa classis na may panangguning boto.

 

Artikulo 43. Pagpuna sa mga Pagtitipon

Sa pagtatapos ng mga pagtitipon ng classis at iba pang matataas na pagtitipon, ipapatupad ang pagpuna doon sa, mga nasa pagpupulong na nakagawa ng bagay na karapat-dapat na maparusahan, o sa mga humamak sa babala ng mga mataas na pagtitipon.

 

Artikulo 44. Mga Dumadalaw sa mga Iglesya

Gagawaran ng classis ng awtorisasyon ang dalawa sa kanyang pinakamatatanda, pinakasanay at pinaka-may-kakayahang ministro upang bisitahin ang mga simbahan minsan sa isang taon at tiyakin kung ang ministro at ang consistory ay matapat na tinutupad ang gampanin ng kanilang katungkulan, nananatili sa totoong doktrina, isinasagawa sa lahat ng bagay ang pinagtibay na kaayusan, at maayos na itinataguyod sa abot ng kanilang makakaya, sa salita at gawa, ang pagpapalakas sa konggregasyon, partikular ang kabataan, upang bilang kapatid ay mapaalalahanan sila na nagpabaya sa anumang bagay, at upang sa pamamagitan ng kanilang payo at pag-alalay ay tumulong na mapangasiwaan ang lahat ng bagay tungo sa kapayapaan, kalakasan, at pinakadakilang kapakinabangan ng mga simbahan. At maaaring panatilihin ng bawat classis ang paglilingkod ng mga dumadalaw na ito hangga’t inaakala niyang naaangkop, malibang ang mga dumadalaw mismo ay makiusap na magbitiw sa mga kadahilanang ang classis ang hahatol.

 

Artikulo 45. Katitikan (Minutes) para sa Susunod na Pagpupulong

Tungkulin ng classis at ng general synod na ipaghanda ang susunod na pagpupulong ng katitikan o minutes ng nauna.

 

Artikulo 46. Mga Naunang Desisyon

Ang mga instruksyon tungkol sa mga usaping isasaalang-alang sa matataas na pagtitipon ay hindi isusulat hangga’t hindi nababasa ang mga desisyon ng mga naunang synod tungkol sa mga usaping ito, upang ang una nang napagdesisyonan ay hindi na muling ipapanukala, maliban na lamang kung kinakailangan ng rebisyon.

 

Artikulo 47. Particular Synod

[Taun-taon [o kung kinakailangan ay mas madalas] apat o lima o higit pang magkakalapit na classis ay magpupulong bilang particular synod, kung saan ang bawat classis ay magdedelega ng dalawang ministro at dalawang obispo. Sa parehong pagtatapos ng particular at general synod, may simbahang bibigyan ng kapangyarihang itakda na may payo ng classis ang petsa at lugar ng susunod na synod.]*

 

Artikulo 48. Ugnayan sa mga Synod

[Ang bawat synod ay may kalayaang humiling at magpanatili ng pakikipag-ugnayan sa kalapit na synod o mga synod sa kaparaanang inaakala nilang pinakakaaya-aya sa ikatitibay ng kalahatan.]*

 

Artikulo 49. Mga Diputado ng Synod

Ang bawat synod ay magtatakda ng mga diputado na tutulong sa classis sa lahat ng usaping nakatakda sa Church Order, at, ayon sa kahilingan ng mga classis, sa mga kaso na sadyang masalimuot.

Itatala ng mga diputadong ito ang kanilang mga aktibidad at magsusumite ng nakasulat na ulat sa synod, at, kung hihingin, ay ipapaliwanag nila ang kanilang mga aktibidad.

Hindi matatapos ang kanilang tungkulin bago at malibang palayain sila mismo ng synod mula sa kanilang tungkulin.

 

Artikulo 50. General Synod

[Pangkaraniwang idadaos ang general synod taun-taon. Magdedelega ang bawat particular synod sa synod na ito ng apat na ministro at apat na obispo.

Kung waring kinakailangang tipunin ang isang synod bago ang takdang panahon, itatakda ng simbahang pagtitipunan ang petsa at lugar na may payo ng particular synod.]*

* Ang mga Artikulo 21, 47, 48 at 50 ay pinanatili sa nilalaman ng Church Order dahil kabilang sila sa orihinal na Church Order ng Dordrecht. Gayon pa man inilagay sila sa saknong dahil hindi pa sila mailalapat sa kasalukuyang kalagayan ng Bastion of Truth Reformed Churches.

 

Artikulo 51. Misyon

Sisikapin ng mga iglesya na gampanan ang kanilang tungkuling magmisyon.

Kapag nagtulung-tulong ang mga simbahan sa bagay na ito, hangga’t maaari, ay makikipagtulungan sila sa mga kasama nila sa kanilang classis.

Ang gawaing pagmimisyon ay pangangasiwaan ng synod.

 

Artikulo 52. Mga Kinakailangang Pagsasalin

Kapag iba’t ibang wika ang ginagamit sa mga iglesya, gagawin ang mga kinakailangang pagsasalin sa mga eklesyastikal na pagtitipon at sa paglalathala ng mga rekomendasyon, utos, at mga desisyon.

 

IV. MGA DOKTRINA, SAKRAMENTO AT SEREMONYA

 

Artikulo 53. Doktrinal na Pagsang-ayon ng mga Ministro

Ang mga ministro ng Salita ng Diyos ay lalagda bilang pagsang-ayon sa three formulas of unity, na ang mga ito ay, ang Belgic Confession of Faith, Ang Heidelberg Catechism, at ang Canons of Dordrecht, 1618-’19, at ang mga ministrong tumangging gawin ito ay sususpindihin sa kanilang katungkulan ng consistory o classis hanggang magbigay sila ng lubusang pagpapahayag, at sakaling patuloy silang magmamatigas sa pagtanggi, ay aalisin sila sa kanilang tungkulin.

 

Artikulo 54. Pagsang-ayon ng mga Obispo at Diakono

Gayon din ang mga obispo at diakono ay lalagda bilang pagsang-yon sa mga nabanggit na batayang kapahayagan ng pagkakaisa (formulas of unity).

 

Artikulo 55. Bulaang Doktrina

Upang hadlangan ang mga bulaang doktrina at kamalian na lubhang lumalaganap sa pamamagitan ng mga hidwang lathalain, gagamitin ng mga ministro at obispo ang kaparaanan ng pagtuturo, ng pagpapabulaan, ng pagbibigay babala, at ng pagpapaalala, gayon din sa ministeryo ng Salita sa Cristianong pagtuturo at pagdalaw sa mga sambahayan.

 

Artikulo 56. Bautismo

Ang tipan ng Diyos ay isasagisag sa mga anak ng Cristiano sa pamamagitan ng bautismo, sa pinakamaagang panahon na maaari na itong isagawa, sa publikong pagtitipon kung saan ipinapangaral ang Salita ng Diyos.

 

Artikulo 57. Pagpiprisinta ng mga Ama

Gagawin ng mga ministro ang kanilang buong makakaya upang iprisinta ng ama ang kanyang anak sa bautismo.

 

Artikulo. 58. Batayang Dokumento sa Bautismo

Sa seremonya ng bautismo, sa mga bata at gayon din sa mga nasa gulang, gagamitin ng Ministro ang mga angkop na batayang dokumento na inihanda para sa pagsasakatuparan ng sakramento ito.

 

Artikulo 59. Bautismo sa mga Nasa Hustong Gulang

Ang mga nasa hustong gulang ay ibibilang sa Cristianong iglesya sa pamamagitan ng bautismo, at tatanggapin bilang miyembro ng iglesya, at kaya sila ay uubligahing makabahagi sa Hapunan ng Panginoon, na kanilang ipapangako sa kanilang bautismo.

 

Artikulo 60. Tala ng Bautismo

Ang mga pangalan ng mga nabautismuhan, kasama ang pangalan ng mga magulang, at pati na ang petsa ng kapanganakan at bautismo, ay itatala.

 

Artikulo 61. Pagpapahintulot sa Hapunan ng Panginoon

Pahihintulutan lamang ng consistory sa Banal na Hapunan sila na publikong nagpahayag ng pananampalatayang Reformed at namumuhay sa kabanalan, na kapag wala ang mga ito ay hindi pahihintulutan sila na nanggaling sa ibang simbahan.

 

Artikulo 62. Pagsasadaos ng Hapunan ng Panginoon

Idadaos ng bawat iglesya ang Hapunan ng Panginoon sa paraang inaakala nitong higit na makapagdudulot ng kalakasan; gayon pa man, ay kung ang mga panlabas na seremonya na itinakda ng Salita ng Diyos ay hindi babaguhin at iiwasan ang lahat ng pamahiin, at sa pagtatapos ng pangangaral at ng mga karaniwang panalangin, ay babasahin ang batayang dokumento para sa pagsasadaos ng Hapunan ng Panginoon, kasama ng panalanging inilaan para roon.

 

Artikulo 63. Dalas

Ang Hapunan ng Panginoon ay idadaos pinakamadalas sa tuwing ikalawa o ikatlong buwan.

 

Artikulo 64. Matuwid na Pagsasadaos ng Hapunan ng Panginoon

Idadaos lamang ang Hapunan ng Panginoon kung saan naroon ang pamamahala ng mga obispo, sang-ayon sa kaayusang eklesyastikal, at sa publikong pagtitipon ng konggregasyon.

 

Artikulo 65. Mga Libing

Ang mga libing ay hindi gawaing eklesyastikal o pang-iglesya, kundi bagay na pangpamilya, at dapat na isagawa alinsunod dito.

 

Artikulo 66. Mga Espesyal na Araw ng Pananalangin

Sa panahon ng digmaan, salot, pambansang mga kalamidad, at iba pang labis na kahirapan, kung saan ang tensyon ay nadarama sa mga iglesya, naaangkop na magdeklara ang mga classis ng araw ng pananalangin.

 

Artikulo 67. Mga Araw ng Paggunita

Bawat taon ay gugunitain ng mga iglesya ang kapanganakan, kamatayan, muling pagkabuhay at pagsampa sa langit ng Panginoong Jesu-Cristo, gayon din ang pagbuhos Niya ng Kanyang Espiritu Santo sa pamamagitan ng pangangaral ng mga talata ng Kasulatan na nagtatampok sa mga pangyayaring ito sa Araw lamang Panginoon.

 

Artikulo 68. Pagpapaliwanag ng Katesismo

Maiksing ipapaliwanag ng mga ministro sa araw ng Linggo ang buod ng Doktrinang Cristiano na nakapaloob sa Katesismong Heidelberg nang sa gayon, hangga’t maaari, ang pagpapaliwanag ay makukumpleto sa bawat taon, sang-ayon mismo sa pagkakahati-hati ng katesismo para sa layuning iyon.

 

Artikulo 69. Mga Salmo at Himno

Sa mga iglesya ang 150ng Salmo ni David, ang Sampung Utos, ang “Ama Namin”, ang Labindalawang Artikulo ng Pananampalataya, ang mga awit nina Maria, Zacarias, at Simeon, ang mga Himno sa Umaga at sa Gabi, ang Himno ng Panalangin bago ang pangangaral ang aawitin sa mga gawaing pagsamba.

 

Artikulo 70. Kasal

Titiyakin ng consistory na ang mga miyembro ng konggregasyon ay mag-aasawa lamang ayon sa kalooban ng Panginoon, at na ang mga ministro, batay sa awtorisasyon ng consistory, ay idaraos lamang ang ganitong pagkakasal sang-ayon sa Salita ng Diyos. Ang pagkakasal ay idaraos bilang bahagi ng pagsamba sa mismong Araw ng Panginoon kung saan ito ay sasaksihan ng Cristianong konggregasyon.

 

V. CRISTIANONG PAGDIDISIPLINA

 

Artikulo 71. Katangian at Layunin

Yamang ang pang-iglesyang pagdidisiplina ay espiritwal ang katangian; na hindi pinalalaya ang sinuman sa sibil na paglilitis at kaparusahan sa pamamagitan ng mga awtoridad, at bilang isa sa mga susi ng kaharian ng langit, ay ipinagkaloob sa iglesya upang sarhan at buksan ang kahariang iyon, titiyakin ng consistory na gagamitin ito sa pagpaparusa sa mga kasalanan laban sa kadalisayan ng doktrina at kabanalan ng pamumuhay, upang maipagkasundo ang nagkasala sa iglesya at sa kanyang kapwa, at alisin ang lahat ng paglabag sa iglesya ni Cristo.

 

Artikulo 72. Mga Pribadong Kasalanan

Sakaling ang sinuman ay lumihis ng doktrina o lumabag sa kanyang pamumuhay, hangga’t ang uri ng kasalanan ay pribado, na walang publikong paglabag, ang mga patakarang maliwanag na iniutos ni Cristo sa Mateo 18:15-17 ay susundin.

 

Artikulo 73. Mga Unang Kumprontasyon

Ang mga lihim na kasalanan na pinagsisihan na ng nagkasala, matapos na pagsabihan ng isang tao nang pribado o sa harap ng dalawa o tatlong saksi, ay hindi na ipapaabot sa consistory.

 

Artikulo 74. Partisipasyon ng Consistory

Kung ang sinuman, matapos na mapaalalahanan nang may pag-ibig tungkol sa isang lihim na kasalanan ng dalawa o tatlong tao, ay hindi nakinig, o kaya’y gumawa ng publikong kasalanan, ang suliranin ay iuulat sa consistory.

 

Artikulo 75. Pagsisisi

Ang pagpapatawad sa lahat ng gayong mga kasalanan na lantad sa publiko, o naging lantad na lamang sa publiko dahil ang mga babala ng iglesya ay winalang-halaga, ay isasagawa (kapag sapat ang ebidensya ng pagsisisi) sa kaparaanang inaakala ng consistory na magdudulot ng kalakasan sa bawat iglesya. Kung isasagawa ito sa publiko sa mga partikular na sitwasyon, ito ay isasaalang-alang na may payo ng dalawang kalapit na simbahan o ng classis, kung may nagkakaiba-ibang opinyon tungkol dito sa loob ng consistory.

 

Artikulo 76. Pagtitiwalag

Sila na matigas na tinatanggihan ang babala ng consistory, at sila rin na gumawa ng kasalanang lantad sa publiko o kaya’y ng lubhang mabigat na kasalanan, ay sususpindihin mula sa Hapunan ng Panginoon. At siya, matapos masuspinde, at paulit-ulit nang pinaalalahanan, at hindi nagpapakita ng tanda ng pagsisisi, tutuloy ang consistory sa kahulihulihan tungo sa sukdulang lunas, ito’y, pagtitiwalag, sang-ayon sa batayang dokumento na pinagtibay para sa layuning iyon ayon sa Salita ng Diyos. Subalit walang sinuman ang ititiwalag nang walang payo ng classis.

 

Artikulo 77. Tatlong Babala

Pagkatapos ng pagsuspinde sa Hapag ng Panginoon, at ng mga kasunod na paalala, at bago magtuloy sa pagtitiwalag, ang pagmamatigas ng may-sala ay publikong ihahayag sa konggregasyon, ang kasalanan ay ipapaliwanag, kabilang na ang pagsasaalang-alang na iginawad sa kanya, sa pamamagitan ng pagtutuwid, pagsuspinde sa Hapunan ng Panginoon, at paulit-ulit na babala, at hihimukin ang konggregasyon na kausapin siya at ipapanalangin siya. Mayroong tatlong babala. Sa una ay hindi babanggitin ang pangalan ng nagkasala upang kahit paano’y siya ay mailigtas. Sa pangalawa, sa payo ng classis, ay babanggitin ang kanyang pangalan. Sa pangatlo ay sasabihan ang konggregasyon (malibang magsisi siya) na ihihiwalay siya sa samahan ng iglesya, upang ang kanyang pagkakatiwalag, malibang manatili siyang nagmamatigas, ay magaganap na may pagkaunawang pagsang-ayon ng iglesya. Ang pagitan ng mga babala ay ipapaubaya sa pasiya ng consistory.

 

Artikulo 78. Muling Pagtanggap

Kapag ang isang taong naitiwalag ay nagsisi at naghahangad na matanggap muli sa samahan ng iglesya, sasabihan ang konggregasyon ng tungkol sa hangaring iyon, bago ang pagdiriwang ng Hapunan ng Panginoon, o kung kailan napapanahon, upang makita kung mayroong anumang makatuwirang pagtutol, ang muling pagtanggap ay isasagawa gamit ang batayang dokumento para sa layuning iyon.

 

Artikulo 79. Mabibigat na Pagkakasala sa Bahagi ng mga Nanunungkulan

Kapag ang mga ministro ng banal na Salita, mga obispo at diakono, ay gumawa ng anumang lantad sa publiko, at mga napakabigat na kasalanan, na kahihiyan sa iglesya, o nararapat parusahan ng mga sibil na awtoridad, ang mga obispo at diakono ay agad na sususpindihin o patatalsikin sa kanilang katungkulan, pagkatapos hatulan ng consistory at ng pinakamalapit na simbahan, subalit ang mga ministro ay sususpindihin lamang. Kung dapat ba silang ganap na patalsikin sa kanilang katungkulan, ay sasailalim ng hatol ng classis, na may payo ng mga diputado ng synod na nabanggit sa Artikulo 11.

 

Artikulo 80. Mabibigat na Kasalanan

Bukod doon, kabilang sa mga mabibigat na kasalanan, na nararapat na parusahan sa pamamagitan ng pagsuspinde at pagpapatalsik sa katungkulan, ay pangunahin ang mga ito: bulaang doktrina o hidwang paniniwala, hayagang pakikipaghati-hati, hayagang paglapastangan sa Diyos, simonya, taksil na pag-abanduna sa tungkulin o panghihimasok sa tungkulin ng iba, pagsira sa mga sinumpaang pangako, pangangalunya, pakikiapid, pagnanakaw, marahas na mga gawain, paglalasing, pakikipag-away, pagkagahaman sa salapi; samakatuwid ay, lahat ng mga kasalanan at mabibigat na paglabag, na nagbubunsod sa mga nagkasala na maging tanyag sa mundo, at nagbubunsod sa bawat pribadong miyembro ng iglesya na ituring siyang karapat-dapat na maitiwalag.

 

Artikulo 81. Cristianong Pagpuna

Ang mga ministro ng Salita, obispo at diakono, bago ang pagdiriwang ng Hapunan ng Panginoon ay magsasagawa ng Cristianong pagpuna o pagbabantay, sa isa’t isa, at sa magiliw na kaparaanan ay paaalalahanan ang isa’t isa tungkol sa pagtupad sa kanilang tungkulin.

 

Artikulo 82. Mga Miyembrong Lumilipat

Sa mga umaalis sa konggregasyon, isang liham o katibayan tungkol sa kanilang pananampalataya at pamumuhay ang ibibgay ng consistory, na nilagdaan ng dalawa; o, sa kaso ng mga liham na ibinigay na may sagisag ng iglesya, ay nilagdaan ng isa.

 

Artikulo 83. Mga Mahihirap na Miyembrong Lumilipat

Bukod doon, sa mga mahihirap, na lumilipat na may sapat na kadahilanann, magbibigay ang mga diakono ng halaga ng salapi para sa paglalakbay, na inaakala nilang sapat. Gayon pa man, titiyakin ng consistory at ng mga diakono, na hindi sila matuksong labis na iiwas ang kanilang mga simbahan sa pagkakaroon ng mga mahihirap na miyembro, upang huwag lamang mapabigatan ang ibang mga simbahan.

 

Artikulo 84. Walang Mangingibabaw sa Iba

Walang iglesya ang sa ano pa mang kaparaanan ay magdodomina o mangingibabaw sa ibang iglesya, walang ministro ang mangingibabaw sa ibang ministro, walang obispo o diakono ang mangingibabaw sa ibang obispo o diakono.

 

Artikulo 85. Pagkakaiba sa mga Di-esensyal

Ang mga iglesya na ang mga kaugalian o gawi ay naiiba sa atin sa aspeto lamang ng mga bagay na hindi esensyal ay hindi tatanggihan.

 

Artikulo 86. Pagtupad at Rebisyon sa Church Order

Ang mga artikulong ito, na tungkol sa matuwid na kaayusan sa iglesya, ay pinagtibay nang may pagsang-ayon ng kalahatan. Kung kinakailangan para sa kapakanan ng mga iglesya, maaari at dapat silang baguhin, dagdagan, o bawasan. Gayon pa man, walang consistory, classis o [particular] synod ang pahihintulutang gawin iyon kundi sisikapin nilang masigasig na tupdin ang mga artikulo ng Church Order na ito hangga’t hindi binago ang mga ito ng isang general synod.

Don't be deceived by false gospels. Believe the ONLY GOSPEL that can save.

The Bastion of Truth Newsletter

Latest Issue: Ang Ebanghelyo: Limited Atonement


A newsletter published in Filipino (Tagalog dialect) as a ministry of the denomination of Bastion of Truth Reformed Churches in the Philippines. It is primarily a means of instruction as well as a medium to proclaim and explain the convictions of the BTRC concerning the Gospel of God's sovereign particular grace in salvation and its significance in the faith and lives of God's people so that they may grow and be established in God's grace and truth.